Επιστροφή στο... Αρμένσκο – Άλωνα (Μέρος 2ο)  

Posted by Kokice in , , , ,




Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους
το Αρμένσκο παραμένει εντός των
συνόρων της Ελλάδας ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε Άλωνας. Σύμφωνα με Ελληνική στατιστική του 1932 το χωριό έχει 198 Βουλγαρόφωνες οικογένειες, καθώς 157 από αυτές έχουν δηλωμένη Βουλγαρική συνείδηση. Σε ανταπόκριση του Έλληνα Υπολοχαγού Πεζικού Δημητρίου Καμπουρά της 25 Ιανουαρίου 1932 για το Αρμένσκο αναφέρεται :

 
Εν συντομία, ακραία ανθελληνική διάθεση κυριαρχεί στους εντόπιους των χωριών, αυτοί απεχθάνονται κάθε τι Ελληνικό και δεν χάνουν ευκαιρία να εκφράσουν το μίσος τους. Κατά την γνώμη μου, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την αφομοίωσή τους θα ήταν, αν, όσων βράζουν τα αίματα, μεταφερθούν ως ανεπιθύμητοι σε άλλη επαρχία”.

Αυτό και γίνεται τελικά, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, το οποίο θέλει να διατηρήσει την Βουλγαρική του καταγωγή μεταναστεύει σε ΗΠΑ και Καναδά. Το παρακάτω κείμενο καταχωρήθηκε στο Μακεδονικό Αλμανάκ, έκδοση της Κ.Ε. Της ΜΠΟ και στην “Μακεδονική Τριμπούνα-βήμα”, συντάκτης ο Πέταρ Άτσεφ, 1940, σελ 274 :

Η Μακεδονική Πολιτική Οργάνωση της πόλης Ντζέκξον, Μίτσιγκαν ιδρύθηκε την 1η Ιουνίου 1934. Φιλόπατρεις μετανάστες από την Μακεδονία στην πόλη Ντζέκξον, καταγώμενοι από το ηρωικό και καθαρά Βουλγαρικό χωριό Αρμένσκο, περιοχή Φλώρινας... Ο αριθμός τους δεν είναι μεγάλος, όμως παρουσιάζουν μια αξιέπαινη πατριωτική δραστηριότητα, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για κάποιες από τις μικρές μας αποικίες στην Αμερική... Η Οργάνωσή μας στο Ντζέκξον ονομάστηκε “Τρεις Αυγούστου” σε ανάμνηση της μεγάλης μάχης που έγινε στα περίχωρα του χωριού Αρμένσκο κατά την εξέγερση του Ιλίντεν.
 
Η παλιά Βουλγαρική εκκλησία “Αγ. Γεώργιος” χτίστηκε το 1873 με δωρεές και εργασία όλων των κατοίκων πάνω στα θεμέλια παλαιότερου ναού. Από τότε με πανηγύρια, χορούς και τραγούδια, τριήμερες εκδηλώσεις και λιτανείες οι κάτοικοι μέχρι και σήμερα τιμούν την μνήμη του Αγίου Γεωργίου. Η εκκλησία μοιάζει σε μαγάλο βαθμό μ αυτήν του “Αγ. Νικολάου” στο χωριό Μπουφ-Ακρίτας, γιαυτό πιστεύεται ότι χτίστηκαν από τον ίδιο μάστορα, ο οποίος δυστυχώς είναι άγνωστος.
 
Ο ιερέας Ντιμίταρ Φιλίποφ

Αφού η Ελλάδα ηττήθηκε από την ναζιστική Γερμανία τον Απρίλιο του 1941 στο χωριό δημιουργήθηκε Βουλγαρική δημοτική αρχή. Στο δημοτικό συμβούλιο μπαίνουν, Τεμέλκο Κονσταντίνοφ, Τανάς Βράντσεφ, Ατανάς Ιουρούκοφ, Κράστε Νεντάνοφ, Λάζαρ Νάκοφ, Πάνε Βράντσεφ, Πάβλε Βράντσεφ, Νοβάτσε Νοβάκοφ, Ιλία Κράστεφ, Βασίλ Ιβανόφ. Οι κάτοικοι του Αρμένσκο συμμετέχουν ενεργά στην Βουλγαρική παραστρατιωτική οργάνωση Οχράνα και τον Απρίλιο του 1945 30 κάτοικοι του χωριού δικάστηκαν για την συμμετοχή σ αυτήν. Το 1945 το χωριό έχει 978 Βουλγαρόφωνους, από τους οποίους 300 χωρίς Ελληνική Εθνική συνείδηση, 378 με Ελληνική και 300 με ασαφή Εθνική συνείδηση. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο το Αρμένσκο δεν υποφέρει πολύ, δίνει όμως αρκετά θύματα όπως και πρόσφυγες προς την Γιουγκοσλαβία και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Με το τέλος του πολέμου ο πληθυσμός του χωριού συνεχώς μειώνεται αφού υπάρχει ισχυρό μεταναστευτικό ρεύμα προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ανάμεσα στις πιο γνωστές προσωπικότητες από το Αρμένσκο εμφανίζονται οι επαναστάτες Ντιμίταρ Φιλίποφ, Ιβάν Κράστεφ, Ιβάν Κουρλίνοφ, Ιλία Μποζίνοφ, Λάζαρ Χρίστοφ και Τραιάν Κουρλίνοφ, ενώ πιο ενεργοί μετανάστες είναι, Αναστάς Ιλίεφ Τσότσοφ – μέλος της Κ.Ε. της ΜΠΟ σε ΗΠΑ και Καναδά, Αναστάς Φιλίποφ, Αντρέια Κόστοφ και Τομά Ντιμιτρόφ.

 

This entry was posted on сряда, октомври 02, 2013 at сряда, октомври 02, 2013 and is filed under , , , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

0 коментара

Публикуване на коментар

Публикуване на коментар

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...