109 Χρόνια απο τον θάνατο του Γκότσε Ντέλτσεφ, Μέρος Τρίτο  

Posted by IllustrationBeloMore in , , ,

Урната с костите на Гоце Делчев
в „Илинденската организация“,
останали там до 1946 година.
Το σκεύος με τα οστά του Γκότσε Ντέλτσεφ
στην "Οργάνωση Ιλίντεν" όπου έμειναν
μέχρι το 1946.
Σχετικά με τα Λείψανά του

Κατά την διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου του 1913, η πόλη του Κιλκίς, η οποία είχε προσαρτηθεί στην Βουλγαρία στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, καταλαμβάνεται από τους Έλληνες. Ουσιαστικά όλοι οι κάτοικοι , που πριν από τον πόλεμο ήταν 7.000 Βούλγαροι, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας Ντέλτσεφ, απελάθηκαν στην Βουλγαρία από τον Ελληνικό Στρατό [Population exchange in Greek Macedonia: the rural settlement of refugees 1922-1930, Elisabeth Kontogiorgi, Oxford University Press, 2006, ISBN 0-19-927896-2, p. 204.]. Το ίδιο συνέβη και με τον πληθυσμό των Καρυών (Μπάνιτσας), το χωριό όπου είχε ταφεί ο Ντέλτσεφ [Към Бяло море по стъпките на Гоце.]. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Βουλγαρία προσωρινά είχε τον έλεγχο της περιοχής, τα λείψανα του Ντέλτσεφ μεταφέρθηκαν στη Σόφια, όπου αναπαύονταν μέχρι και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο [Прибиране костите на великия революционер апостола Гоце Делчев, Михаил Чаков, списание "Македония", 1998 г.]. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή κατελήφθη και πάλι από τους Βούλγαρους και ο τάφος του Γκότσε Ντέλτσεφ στις Καρυές αποκαταστάθηκε [И брястът е изсъхнал край гроба на Гоце, Владимир Смеонов - наш пратеник в Серес.]. Μετά το 1944, η πολιτική της Βουλγαρίας σε σχέση με το ζήτημα της Μακεδονίας άλλαξε στο πλαίσιο του νέου κομμουνιστικού καθεστώτος της Βουλγαρίας, η οποία είχε δεσμευτεί προς την Κομμουνιστική Διεθνή, για στήριξη της πολιτικής ανάπτυξης μιας ξεχωριστής εθνικής Μακεδονικής συνείδησης [Politics, power, and the struggle for democracy in South-East Europe, Volume 2 of Authoritarianism and Democratization and authoritarianism in postcommunist societies, Karen Dawisha, Bruce Parrott, Cambridge University Press, 1997, ISBN 0-521-59733-1, pp. 229-230.].



Пренасяне на останките на Гоце Делчев
от къщата на Михаил Чаков в офиса
на Илинденската организация 1923 година .
Μεταφορά των οστών του Γκότσε Ντέλτσεφ απο
το σπίτι του Μιχαίλ Τσάκοφ στο γραφείο της
Οργάνωσης Ιλίντεν το 1923.


Αρχικά ο Ντέλτσεφ ανακηρύχθηκε από τον κομμουνιστή ηγέτη της νεοσύστατης Γιουγκοσλαβικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Λάζαρ Κολισέφσκι ως: "... έναν Βούλγαρο χωρίς σημαντικό ρόλο στους απελευθερωτικούς αγώνες [Мичев. Д. Македонският въпрос и българо-югославските отношения - 9 септември 1944-1949, Издателство: СУ Св. Кл. Охридски, 1992, стр. 91.]...". Αλλά στις 10 Οκτωβρίου του 1946, ύστερα από την άμεση πίεση της Μόσχας, τα λείψανα του Ντέλτσεφ μεταφέρθηκαν στα Σκόπια, και τις επόμενες μέρες τοποθετήθηκαν σε μαρμάρινη σαρκοφάγο στο προαύλιο της εκκλησίας του "Σωτήρος", όπου και παραμείνουν μέχρι σήμερα [Dismembering the state: the death of Yugoslavia and why it matters, P. H. Liotta, Lexington Books, 2001, ISBN 0-7391-0212-5, p. 292.]. Μετά το 1948 η Βουλγαρία σταδιακά επέστρεψε στην προηγούμενη άποψη, ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι στην πραγματικότητα Βούλγαροι [The Macedonian Conflict: Ethnic Nationalism in a Transnational World, Loring M. Danforth, Princeton University Press, 1997, ISBN 0-691-04356-6, p. 68.]. Οι Γιουγκοσλαβικές αρχές, αντίθετα, κατέβαλλαν προσπάθειες να διεκδικήσουν τον Ντέλτσεφ για την Μακεδονική εθνική υπόθεση [The Macedonian Question: Britain and the Southern Balkans 1939-1949, Oxford Historical Monographs, Dimitris Livanios, Oxford University Press US, 2008, ISBN 0-19-923768-9 p. 202.]. Τελικά ο Ντέλτσεφ ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας της ΦΥΡΟΜ, και μάλιστα στα σχολικά βιβλία άρχισαν να κάνουν ακόμη και νύξεις για Βουλγαρική συνενοχή στον θάνατό του [Who are the Macedonians? Hugh Poulton, C. Hurst & Co. Publishers, 2000, ISBN 1-85065-534-0, p. 117.]. Παρά τις προσπάθειες της μετά το 1945 Γιουγκοσλαβικής Ιστοριογραφίας να παρουσιάσει τον Ντέλτσεφ ως Μακεδόνα αυτονομιστή [Collective memory, national identity, and ethnic conflict: Greece, Bulgaria, and the Macedonian question,  Victor Roudometof, Greenwood Publishing Group, 2002, ISBN 0-275-97648-3, p. 79.], αν ήταν ακόμη εν ζωή στη ΣΟΔΓ (Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας) κατά τα τέλη του 1940, πιθανότατα θα είχε καταλήξει σε ένα στρατόπεδο, όπως και άλλοι πρώην ακτιβιστές της ΕΜΕΟ εκείνη την εποχή [With Stalin against Tito: Cominformist splits in Yugoslav Communism, Ivo Banac, Cornell University Press, 1988, ISBN 0-8014-2186-1, p. 198.].


Η Κληρονομιά του Ντέλτσεφ

Диплома на Гоце Делчев от Военното училище в София.
Δίπλωμα του Γκότσε Ντέλτσεφ απο την Στρατιωτική σχολή Σόφιας.

Ο Ντέλτσεφ θεωρείται σήμερα σημαντικός Εθνικός Ήρωας τόσο στη Βουλγαρία όσο και στην Φύρομ και τα δύο έθνη να τον θεωρούν ως μέρος της εθνικής τους ιστορίας [Balkan identities: nation and memory, Mariana Nikolaeva Todorova, C. Hurst & Co. Publishers, 2004, ISBN 1-85065-715-7, p. 238.]. Η μνήμη του τιμάται ιδιαίτερα στο Βουλγαρικό τμήμα της Μακεδονίας και μεταξύ των απογόνων των Βουλγάρων προσφύγων από άλλα μέρη της περιοχής, όπου θεωρείται ως ο σημαντικότερος επαναστάτης από τη δεύτερη γενιά των αγωνιστών της ελευθερίας [Bones of Contention: The Living Archive of Vasil Levski and the Making of Bulgaria's National Hero, Maria N. Todorova, Central European University Press, 2008, ISBN 963-9776-24-6, pp. 76-77.]. Το όνομά του αναφέρεται επίσης στον Εθνικό Ύμνο της Φύρομ -. "Denes nad Makedonija" (Σήμερα πάνω από την Μακεδονία). Υπάρχουν δύο πόλεις που πήραν το όνομά του: Gotse Delchev (Γκότσε Ντέλτσεφ) στην Βουλγαρία και Delčevo (Ντέλτσεβο) στην Φύρομ. Υπάρχουν επίσης δύο κορυφές που πήραν το όνομα του Ντέλτσεφ:. η ψηλότερη κορυφή του βουνού Όρβηλος, Ντέλτσεφ Βραχ και Ντέλτσεφ κορυφή στο νησί Λίβινγκστον, νότια νησιά Σέτλαντ στην Ανταρκτική. Ντέλτσεφ Κορυφογραμμή στο νησί Λίβινγκστον φέρει επίσης το όνομά του. Το Πανεπιστήμιο της πόλης Στιπ στην Φύρομ φέρει επίσης το όνομά του.



Μέρος Τρίτο (θα υπάρχει συνέχεια)

109 Χρόνια απο τον θάνατο του Γκότσε Ντέλτσεφ, Μέρος Δεύτερο  

Posted by IllustrationBeloMore in , , ,

Ο Γκότσε Ντέλτσεφ και ο φίλος
του Γκότσε Ίμοφ σαν Δόκιμοι.
Η συμμετοχή του Ντέλτσεφ στην ΒΜΑΕΕ ήταν μια σημαντική στιγμή στην ιστορία του Μακεδόνο-Αδριανουπολίτικου απελευθερωτικού κινήματος [Балканските държави и Македонския въпрос, Антони Гиза, превод от полски - Димитър Димитров, Македонски Научен Институт ­ София, 2001]. Τα χρόνια, από το 1896 όταν έφυγε από το εκπαιδευτικό σύστημα της Εξαρχίας μέχρι το 1903 όταν πέθανε, εκπροσωπούν την τελική και πιο αποτελεσματική επαναστατική φάση της σύντομης ζωής του.Το 1896 αυτός, μαζί με τον Γκιόρτσε Πετρόφ, έγραψαν το νέο καταστατικό της οργάνωσης, όπου χωρίζονται Μακεδονία και Αδριανούπολη σε επτά περιφέρειες, η κάθε μια με περιφερειακή δομή και μυστική αστυνομία, ακολουθώντας το παράδειγμα της Εσωτερικής Επαναστατικής Οργάνωσης. Κάτω από τις περιφερειακές επιτροπές ήταν οι τοπικές επιτροπές [Who are the Macedonians? Hugh Poulton, C. Hurst & Co. Publishers, 2000, ISBN 1-85065-534-0, pp. 54-55.]. Η κεντρική επιτροπή τοποθετήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Το 1898 ο Ντέλτσεφ αποφάσισε να δημιουργήσει τοπικές ένοπλες ομάδες (τσέτες) να ενεργούν σε μόνιμη βάση. Η επικοινωνία του με τα άλλα μέλη ΒΜΑΕΕ /ΜΜΑΕΟ καλύπτει εκτενή στοιχεία σχετικά με την προμήθεια, μεταφορά και αποθήκευση όπλων και πυρομαχικών στη Μακεδονία. Ο Ντέλτσεφ οραματίστηκε ανεξάρτητη παραγωγή όπλων, που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός εργοστασίου κατασκευής βομβών στο χωριό Σάμπλερ κοντά στο Κιουστεντίλ στην Βουλγαρία. Οι βόμβες στη συνέχεια περνούσαν λαθραία τα σύνορα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και μεταφέρονταν στην Μακεδονία [Пейо Яворов, "Събрани съчинения", Том втори, "Гоце Делчев", Издателство "Български писател", София, 1977, стр. 32-33.]. Έκανε δύο σύντομες επισκέψεις στην περιοχή της Αδριανούπολης στην Θράκη το 1896 και το 1898[Memoirs of Georgi Vasilev. Prinosi kam istoriyata na Makedono-odrinskoto revolyutsionno dvizhenie. Vol IV, p. 8, 9. From the memoirs of Petar Kiprilov, priest in the village of Pirok.  Opus cit. p. 157.].


Ο Γκότσε Ντέλτσεφ και ο φίλος
και βιογράφος του Πέιο Γιαβόροφ.

Το 1900 επιθεώρησε τις διασυνδέσεις της ΒΜΑΕΕ στην Ανατολική Θράκη και πάλι, με σκοπό τον καλύτερο συντονισμό των επαναστατικών οργανώσεων στην Μακεδονία και την Θράκη. Ηγήθηκε επίσης του συνεδρίου της επαναστατικής περιοχής Αδριανούπολης που πραγματοποιήθηκε στο Πλόβντιβ τον Απρίλιο του 1902. Στη συνέχεια ο Ντέλτσεφ επιθεώρησε τις δομές της ΒΜΑΕΕ στην Ανατολική Ροδόπη. Η ένταξη στην οργάνωση αγροτικών περιοχών συνέβαλλε στην εξάπλωση της οργάνωσης και την αύξηση των μελών της, ενώ παρέχει τις βασικές προϋποθέσεις για τη δημιουργία της στρατιωτικής δύναμης της οργάνωσης, ενεργώντας ο Ντέλτσεφ ταυτόχρονα ως στρατιωτικός σύμβουλός της (επιθεωρητής) και προϊστάμενος όλων των εσωτερικών επαναστατικών ομάδων [Пейо Яворов, "Събрани съчинения", Том втори, "Гоце Делчев", Издателство "Български писател", София, 1977, стр. 39.]. Ο Ντέλτσεφ βοήθησε επίσης τον καλύτερο συντονισμό μεταξύ ΒΜΑΕΕ και της Ανώτατης Μακεδόνο-Αδριανουπολίτικης Επιτροπής (ΑΜΑΕΕ). Δική του ήταν επίσης η επίσημη δήλωση για έναν αγώνα για αυτονομία Μακεδονίας και Θράκης [Елдъров, Светлозар. „Върховният македоно-одрински комитет и Македоно-одринската организация в България (1895 - 1903)“, Иврай, София, 2003, ISBN 954-91210-6-2, стр. 6.]. Ωστόσο κατά κανόνα, οι περισσότεροι από τους ηγέτες της ΑΜΑΕΕ ήταν αξιωματικοί με ισχυρότερους δεσμούς με την κυβέρνηση και οργάνωναν τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον των Οθωμανών με την ελπίδα να προκαλέσουν πόλεμο και έτσι να καταφέρει η Βουλγαρία να προσαρτήσει τις δύο αυτές περιοχές. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, στα τέλη της δεκαετίας του 1890, ο υπολοχαγός Μπορίς Σαράφοφ ο οποίος ήταν πρώην συμμαθητής του Ντέλτσεφ έγινε ηγέτης της ΑΜΑΕΕ. Εκείνη την περίοδο η ΒΜΑΕΕ είχε καταφέρει να αποκτήσει de facto τον έλεγχο της ΑΜΑΕΕ. Ωστόσο αυτή, σύντομα διασπάται σε δύο φατρίες: η μια πιστή στην ΒΜΑΕΕ ενώ η άλλη καθοδηγούμενη από κάποιους αξιωματικούς πρόσκειται στον Βούλγαρο Πρίγκιπα. Ο Ντέλτσεφ αντιστάθηκε στις επίμονες προσπάθειες αυτών των αξιωματικών να αποκτήσουν τον έλεγχο της δράσης της ΒΜΑΕΕ [НБКМ — БИА, ф. 224, а. е. 8, л. 602], μερικές φορές ακόμη και με στρατιωτικά μέσα με την βοήθεια από τις τοπικές τσέτες της ΜΜΑΕΟ.




Το κύριο ερώτημα, σχετικά με τον χρόνο της εξέγερσης στη Μακεδονία και τη Θράκη υπήρξε σημείο τριβής ανάμεσα σε ΑΜΑΕΕ και ΜΜΑΕΟ, αλλά και μεταξύ των αντιπροσώπων στο συνέδριο της ΜΜΑΕΟ στην Σόφια το 1903 με τον Ντέλτσεφ να αντιτίθεται στην εξέγερση θεωρώντας την ακατάλληλη και ως τακτική και πρόωρη χρονικά [Пейо Яворов, "Събрани съчинения", Том втори, "Гоце Делчев", Издателство "Български писател", София, 1977, стр. 62-66.]. Υποστήριξε προσωπικά την τακτική για μόνιμες τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως τις βομβιστικές επιθέσεις στην Θεσσαλονίκης το 1903[18]. Τελικά χωρίς να έχει άλλη επιλογή συμφώνησε στον τρόπο δράσης, αλλά κατάφερε να καθυστερήσει την έναρξη εφαρμογής της αντί για Μάιο να ξεκινήσει Αύγουστο. Ο Ντέλτσεφ έπεισε επίσης την ηγεσία της ΕΜΕΟ να αλλάξουν την ιδέα μιας μαζικής εξέγερσης με την συμμετοχή του άμαχου πληθυσμού σε μια μορφή ανταρτοπόλεμου που θα εντείνεται. Προς το τέλος Μαρτίου του 1903 ο Γκότσε Ντέλτσεφ με το απόσπασμά του κατέστρεψε τη σιδηροδρομική γέφυρα στον ποταμό Αγγίτη (Αγγίστα). Αργότερα, στο τέλος Απριλίου είχε κανονίσει στην Θεσσαλονίκη συνάντηση με τον Ντάμε Γκρούεφ για να συζητήσουν την όλη κατάσταση. Μετά τη συνάντησή του αυτή ο Ντέλτσεφ αναχώρησε για το βουνό Όρβηλος (Αλί Μπουτούς-Σλαβιάνκα) όπου θα συναντούσε εκπροσώπους από τους συνδέσμους των τοπικών επαναστατικών οργανώσεων των Σερρών. Δυστυχώς, ποτέ δεν τα κατάφερε.





Επιστολή του Γκότσε Ντέλτσεφ
προς τον Νίκολα Mαλέσεφσκι:
Διαχωρισμοί και διασπάσεις
δεν πρέπει καθόλου να μας
τρομάζουν. Πράγματι είναι
λυπηρό, αλλά τι μπορούμε να
κάνουμε αφού είμαστε Βούλγαροι
και όλοι υποφέρουμε απο την
ίδια ασθένεια! Αν αυτή η
ασθένεια δεν υπήρχε στους
προγόνους μας και μας την
κληρονόμησαν δεν θα πέφταμε
κάτω απο το άσχημο σκήπτρο
των Τούρκων σουλτάνων ... "

Ο Γκότσε Ντέλτσεφ πέθανε στις 4 Μαΐου 1903, σε μια συμπλοκή με την Τουρκική αστυνομία κοντά στο χωριό Καρυαί (Μπάνιτσα), πιθανώς μετά από προδοσία κατοίκων του χωριού, σύμφωνα με τις φήμες που υπάρχουν, ενω προετοίμαζε την Εξέγερση του Ίλιντεν [Пейо Яворов, "Събрани съчинения", Том втори, "Гоце Делчев", Издателство "Български писател", София, 1977, стр. 69.]. Μετά το θάνατό του το 1903 η ΜΜΑΕΟ βοηθούμενη από την ΑΜΑΕΕ οργάνωσε την εξέγερση εναντίον των Οθωμανών, η οποία εξέγερση μετά τις αρχικές επιτυχίες, συνετρίβει  με μεγάλες απώλειες ανθρωπίνων ζωών [A concise history of Bulgaria, Cambridge concise histories, R. J. Crampton, Cambridge University Press, 1997, ISBN 0-521-56183-3, pp. 131-132.]. Δύο από τα αδέλφια του,ο Μήτσο Ντέλτσεφ και ο Μίλαν Ντέλτσεφ επίσης σκοτώθηκαν σε μάχες εναντίον των Οθωμανών αγωνιζόμενοι σε τσέτες της ΕΜΕΟ του Βούλγαρου βοεβόδα Χρίστο Τσερνοπέεφ και Κράστιο Ασένοφ το 1901 και 1903, αντίστοιχα.


Μέρος Δεύτερο (θα υπάρχει συνέχεια)

109 Χρόνια απο τον θάνατο του Γκότσε Ντέλτσεφ, Μέρος Πρώτο  

Posted by IllustrationBeloMore in , ,

Γκεόργκι Νικόλοφ Ντέλτσεφ (1872-1903) γνωστός ως Γκότσε Ντέλτσεφ, υπήρξε κατά τον 19 ο αιώνα σημαντικό επαναστατικό πρόσωπο της Τουρκοκρατούμενης τότε Μακεδονίας και της Θράκης. Είναι Βούλγαρος επαναστάτης που πολέμησε ενάντια στους Τούρκους στην Μακεδονία και την Θράκη. Ήταν ένας από τους ηγέτες της γνωστής σήμερα ως, Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ), μιας παραστρατιωτικής οργάνωσης που δρούσε στο έδαφος της Ευρωπαικής Τουρκίας, στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.Εκείνα τα χρόνια το όνομα της οργάνωσης ήταν, Βουλγαρική Μακεδονο-Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Επιτροπή (ΒΜΑΕΕ) [Катарџиев, Иван. Кон спомените на И.Х.Николов..., Скопје, 1995, стр. 8-9.] και το 1902 άλλαξε σε Μυστική Μακεδόνο-Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση (ΜΜΑΕΟ) [Encyclopedia of the age of imperialism, 1800-1914, Carl Cavanagh Hodge, Greenwood Publishing Group, 2007, ISBN 0-313-33404-8, p. 442.].

Νεανικά Χρόνια


Γεννήθηκε σε μια πολυμελή οικογένεια των Νικόλα και Σουλτάνας Ντέλτσεβι (της οποίας και τα παιδιά Μίλαν, Ντιμίταρ και Χρίστο ήταν επίσης επαναστάτες της ΕΜΕΟ) στις 4 Φεβρουαρίου 1872 στο Κιλκίς, τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (σήμερα στην Ελλάδα), στο οποίο κατοικούσαν κυρίως Μακεδόνες Βούλγαροι Ορθόδοξοι και Ουνίτες [Balkan ghosts: a journey through history, Robert D. Kaplan, Vintage books, 1994, p. 58.][Bulgaria, Oxford history of modern Europe, R. J. Crampton, Oxford University Press, 2007, ISBN 0-19-820514-7, p. 74-77.]. Ο Ντέλτσεφ αποφοίτησε από το Εξαρχικό Βουλγαρικό προγυμνάσιο στην γενέτειρά του αλλά επίσης λόγω της μεγάλης του φιλομάθειας διάβαζε πολύ στις βιβλιοθήκες της πόλης, κυρίως επαναστατικά βιβλία τα οποία τον είχαν εντυπωσιάσει. Αργότερα συνέχισε στο Βουλγαρικό Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης “Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος” όπου μαζί με τους Ντάμε Γκρούεφ, Γκιόρτσε Πετρόφ και Μπορίς Σαράφοφ, ίδρυσαν μια μυστική επαναστατική αδελφότητα,της οποίας ήταν και ηγέτης [Julian Allan Brooks, MA in History "Shoot the Teacher!" Education and the Roots of the Macedonian Struggle; December 2005. Thesis (M.A.) - Department of History - Simon Fraser University, pp. 133-134.].



Νικόλα Ντέλτσεφ
Σουλτάνα Ντέλτσεβα
Ο Ντέλτσεφ διένημε επίσης επαναστατική λογοτεχνία, βιβλία τα οποία απέκτησε από αποφοίτους της σχολής, που σπούδασαν στη Βουλγαρία. Όταν αποφοίτησε από το Βουλγαρικό σχολείο επειδή υπήρχαν περιορισμένες προοπτικές σταδιοδρομίας αποφάσισε να ακολουθήσει το δρόμο του πρώην συμμαθητή του Μπορίς Σαραφόφ και εισέρχεται στην Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας το 1891. Αυτός αρχικά αντιμετώπισε, την πρόσφατα ανεξαρτητοποιημένη Βουλγαρία, με πλήρη ιδεαλισμό και αφοσίωση, αλλά αργότερα απογοητεύθηκε από την εμπορευματοποιημένη κοινωνική ζωή και την αυταρχική πολιτική του δικτάτορα Στέφαν Σταμπολόφ. Το 1894, μόλις ένα μήνα πριν την αποφοίτησή του, αποβλήθηκε λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας ως μέλος του παράνομου σοσιαλιστικού κύκλου [For freedom and perfection. The Life of Yané Sandansky. Mercia MacDermott  (Journeyman, London, 1988) p. 44.]. Του δόθηκε η δυνατότητα να επανέλθει στον Στρατό αλλά αυτός αρνήθηκε. Στην συνέχεια επέστρεψε στην Ευρωπαϊκή Τουρκία να εργαστεί εκεί ως Βούλγαρος δάσκαλος με την ελπίδα να οργανώσει ένα εθνικό απελευθερωτικό κίνημα χρησιμοποιώντας το εκπαιδευτικό δίκτυο της Βουλγαρικής Εξαρχίας. Το ίδιο έτος ο Ντέλτσεφ έγινε δάσκαλος σε Εξαρχικό σχολείο στην πόλη Στιπ, όπου συνάντησε έναν άλλο δάσκαλο τον Ντάμε Γκρούεφ, ο οποίος ήταν ηγέτης της νεοσύστατης τοπικής επιτροπής της ΒΜΑΕΕ [MacDermott, Mercia. 1978. Freedom or Death: The Life of Delchev. Published by The Journeyman Press, London and West Nyack. 405 pp. ISBN 0-904526-32-1. Translated in Bulgarian: Макдермот, Мерсия. Свобода или смърт. Биография на Гоце Делчев, София 1979, с. 86-94.]. Η οργάνωση αναπτύχθηκε γρήγορα και κατάφερε να δημιουργήσει ένα δίκτυο τοπικών οργανώσεων σε όλη την Μακεδονία και το Βιλαέτι της Αδριανούπολης (Όντριν), συνήθως με επίκεντρο τα σχολεία της Εξαρχίας [Ivo Banac, The Macedoine (pp. 307–328 in of "The National Question in Yugoslavia. Origins, History, Politics", Cornell University Press, 1984)]. Λόγω της στενής φιλίας μεταξύ των δύο ανδρών, ο Ντέλτσεφ αμέσως προσχώρησε στην οργάνωση και σταδιακά έγινε ένας από τους κύριους ηγέτες της. Αφού πέρασε την επόμενη σχολική χρονιά (1895/1896) ως δάσκαλος στην πόλη του Μπάνσκο, επέστρεψε στη Βουλγαρία, όπου, μαζί με τον Γκιόρτσε Πετρόφ, έγινε εκπρόσωπος της ΒΜΑΕΕ στην Σόφια [Пейо Яворов, "Събрани съчинения", Том втори, "Гоце Делчев", Издателство "Български писател", София, 1977, стр. 30.]. Στην Σόφια, μέσα από διαπραγματεύσεις με ύποπτους πολιτικούς και εμπόρους όπλων, ο Ντέλτσεφ είδε πάλι το μεγαλύτερο από το άσχημο πρόσωπο των Ηγεμόνων και απογοητεύθηκε ακόμα περισσότερο από το πολιτικό της σύστημα.

Μέρος πρώτο (θα υπάρχει συνέχεια)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...