Προσωπικότητες, καταγόμενοι απο την Γκουμέντζε (Γουμένισσα)  

Posted by Kokice in , , , , , ,

Η Γουμένισσα ως κέντρο του Βουλγαρικού Διαφωτισμού και επαναστατικός θύλακας, είναι η γενέτειρα δεκάδων αξιόλογων Βούλγαρων Μακεδόνων. Αν προστεθούν και οι γεννημένοι στα γύρω χωριά, γίνεται σαφές γιατί ως το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων σ αυτή την περιφέρεια η Βουλγαρική επιρροή είναι απίστευτα δυνατή. Ανάμεσα στις πιο επιφανείς Βουλγαρικές οικογένειες της πόλης είναι οι Μπαταντζίεβι, Τσάκοβι, Σάλντεβι και άλλοι.

Χρίστο Μπαταντζίεφ
Ο Χρίστο Μπαταντζίεφ είναι ένας από τους επτά ιδρυτές της ΕΜΑΕΟ κατά το 1893. Έλαβε την βασική του εκπαίδευση και ανατρέφεται με ισχυρό αίσθημα Βουλγαρικού πατριωτισμού από τον πατέρα του Ιβάν Μπαταντζίεφ, ο οποίος είναι Βούλγαρος κληρικός στην Γκουμέντζε και μέλος του εκκλησιαστικού δήμου. Μεταξύ των ετών 1888-1911 ο Χρίστο Μπαταντζίεφ είναι δάσκαλος στον Βουλγαρικό δήμο της Θεσσαλονίκης και ταυτόχρονα εκτελεί καθήκοντα γραμματέα στην Βουλγαρική Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων ασχολείται και με την πολιτική, καθώς είναι μέλος της Ένωσης των Βουλγαρικών Συνταγματικών Σωματείων. Με την έναρξη του Β' Βαλκανικού Πολέμου ο Χρίστο Μπαταντζίεφ, ο Αρχιμανδρίτης Εβλόγκιι και πολλοί άλλοι Βούλγαροι ακτιβιστές συλλαμβάνονται από τις Ελληνικές Αρχές και τους επιβιβάζουν σε πλοίο που πλέει στο Αιγαίο. Ο Χρίστο Μπαταντζίεφ μαζί με τον Βούλγαρο Αρχιμανδρίτη Εβλόγκιι θα έπρεπε να αποβιβαστούν στον νησί Τρίκερι, όπου βρίσκουν τον θάνατο πολλοί Βούλγαροι (στρατιώτες και άμαχος πληθυσμός). Μαζί του στο πλοίο είχε ακόμα 75 άτομα από την Γκουμέντζε. Τον Μπαταντζίεφ και τον Αρχιμανδρίτη Εβλόγκιι τους έριξαν στην θάλασσα οι Έλληνες στρατιώτες, αρχίζοντας να πυροβολούν εναντίον τους μέχρι να πεθάνουν και να βυθισθούν. Έτσι τέλειωσε η ζωή αυτού του αξιόλογου Βούλγαρου, μπροστά στον οποίον εμείς οι σημερινοί Βούλγαροι, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να μην ξεχνούμε τον ηρωισμό των πρώτων ιδρυτών της Βουλγαρικής Εσωτερικής Μακεδόνο-Αδριανουπολίτικης Επαναστατικής Οργάνωσης. Ο Δρ. Χρίστο Τατάρτσεφ τον περιγράφει έτσι : “Ο Χρίστο Μπαταντζίεφ ήταν ήσυχος, πονηρό και πρακτικό μυαλό. Αυτός μπορούσε επιδέξια να χρησιμοποιήσει τα μέσα για την υπόθεσή μας, ως γραμματέας του εκκλησιαστικού δήμου της Θεσσαλονίκης...” 


Μιχαίλ Τσάκοφ
Οι Μιχαίλ Τσάκοφ (1870-1938), Ίτσκο Μπόιτσεφ (1882-1960) και Κονσταντίν Ντζέκοφ (1870-1919) είναι επιφανείς αγωνιστές του Βουλγαρικού απελευθερωτικού κινήματος στην Μακεδονία. Ο Μιχαίλ Τσάκοφ γίνεται μέλος τσέτας στην περιοχή της Έδεσσας ακόμα από το 1897, μεταξύ των ετών 1901-1904 είναι επικεφαλής (οκόλιας και ραιόν-διοικητικές διαιρέσεις) βοεβόδας στις περιοχές Πετριτσίου, Σερρών και Δράμας, όπου συμμετέχει στην περίφημη εξέγερση του Ιλίντεν. Συνεχίζει να καθοδηγεί τσέτα μέχρι την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, μετά συμμετέχει στους Βαλκανικούς Πολέμους, ενώ κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι Αξιωματικός του Βουλγαρικού στρατού. Ήταν στενός φίλος του Γκότσε Ντέλτσεφ και οργανώνει την μεταφορά των οστών του στην Βουλγαρία. Ο Ίτσκο Μπόιτσεφ αρχικά μπαίνει στην τσέτα του ξακουστού Αποστόλ Βοεβόδα, ενώ αργότερα δρα στην περιοχή των Σερρών, όπου έρχεται πολύ κοντά με τον Ιάνε Σαντάνσκι. Κατά την διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου καθοδηγεί τσέτα στην πρώτη γραμμή της Βουλγαρικής έβδομης Μεραρχίας της Ρίλας, η οποία μπαίνει πανηγυρικά στην Θεσσαλονίκη, μετά από σκληρές μάχες εναντίον Τουρκικών στρατευμάτων κατά μήκος του ποταμού Στρυμόνα. Ο Κονσταντίν Ντζέκοφ είναι από τους επικεφαλείς βοεβόδες στο βουνό Κοζούχ (Τζένα) ανάμεσα σε Γευγελή και Γκουμέντζε κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, εκτός αυτού εκδίδει την εφημερίδα “Αυτόνομη Μακεδονία”, η οποία εκδίδεται στα Βουλγαρικά και τα Αγγλικά υποστηρίζοντας τις Βουλγαρικές διεκδικήσεις σε όλη την Μακεδονία.


Ίτσκο Μπόιτσεφ
Για την ιστορία της πόλης Γκουμέντζε, τους εκκλησιαστικούς και επαναστατικούς αγώνες στα περίχωρά της δεν θα ξέραμε τόσα πολλά, αν όλα αυτά δεν τα είχε καταγράψει σε διάρκεια πολλών χρόνων ένα πρόσωπο. Αυτός είναι ο επαναστάτης, ιστορικός, εκδότης εφημερίδων και περιοδικών με θέματα της Μακεδονίας, ο Χρίστο Σάλντεφ (1876-1962). Είναι άξιος εκπρόσωπος της οικογένειας της Γουμένισσας Σάλντεβι, στην οποία ουσιαστικά οφείλεται η εγρήγορση και το δυνατό Βουλγαρικό πνεύμα του τοπικού πληθυσμού. Ο παππούς του Ρίστο Σάλντεφ αγωνίστηκε για ανεξάρτητη Βουλγαρική Εξαρχία και γιαυτό τον λόγο, μετά από συκοφαντίες Ελλήνων και Γραικομάνων, συχνά τον κλείνουν στις Τουρκικές φυλακές. Ο Χρίστο Σάλντεφ αρχικά εστάλει στην Κωνσταντινούπολη να σπουδάσει σε θρησκευτικό σχολείο, στο οποίο αργότερα δημιουργεί επαναστατική βιβλιοθήκη με Βουλγαρικά βιβλία απαγορευμένα από τις Τουρκικές Αρχές. Αυτά είναι επαναστατικά έργα των Χρίστο Μπότεφ, Ιβάν βάζοφ, Λιούμπεν Καραβέλοφ και άλλων, οι οποίοι είναι οι απόστολοι του απελευθερωτικού κινήματος, το οποίο οδήγησε στην απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878. Κατά το 1899 πήγε για σπουδές στην Αγία Πετρούπολη, όπου για ειρωνεία της τύχης συναντάται με τους πρώτους Μακεδονιστές, υποστηρικτές της ιδέας οτι ο Μακεδονικός Σλαβικός πληθυσμός δεν είναι Βουλγαρικός. Ο Χρίστο Σάλντεφ μιλά αρνητικά γι αυτούς και τους θεωρεί πράκτορες της Σερβίας και της Ρωσίας. Συμμετέχει ως μέλος τσέτας στη εξέγερση του Ιλίντεν, ενώ στην συνέχεια ασχολείται ενεργά με τις εκδόσεις, καθώς ταυτόχρονα τα συνδυάζει με την παιδαγωγική του δραστηριότητα στην Μακεδονία του Βαρδάρη, όπου ήταν επικεφαλής της επαναστατικής επιτροπής στα Σκόπια. Μετά τους πολέμους εγκαθίσταται οριστικά στην Βουλγαρία, όπου είναι μεταξύ των ιδρυτών της οργάνωσης του Ιλίντεν και μεταξύ των εκδοτών του περιοδικού Ιλιουστράτσια Ιλίντεν.


Γκόνο Αζάροφ


Στις δημοσιεύσεις μας, ως Ιλιουστράτσια Μπέλο Μορέ, συχνά ανατρέχουμε ακριβώς στις εκδόσεις της οργάνωσης του Ιλίντεν και ειδικότερα στο περιοδικό Ιλιουστράτσια Ιλίντεν, καθώς η εκδοτική του δραστηριότητα συνεχίζεται για περίπου 30 χρόνια, όπου σε εκατοντάδες επιστημονικές εργασίες περιγράφονται οι επαναστατικοί αγώνες στην Μακεδονία, πνευματικοί και εκκλησιαστικοί αγώνες, τα έθιμα, η λαογραφία και τα τραγούδια των Βούλγαρων της Μακεδονίας και πάνω απ όλα η τραγωδία των απογόνων τους που διώχθηκαν από τις γενέτειρές τους και δια της βίας διέκοψαν τους δεσμούς με τους συγγενείς τους, οι οποίοι έμειναν να ζουν εκτός των συνόρων της Βουλγαρίας. Να τι σκέφτεται ένας από τους εκπροσώπους του γένους Σάλντεβι, ο οποίος σήμερα ζει στην Αυστραλία.


Гумендженци  

Posted by IllustrationBeloMore in , , , , , ,


Гумендже като център на българската просвета и революционно дело става родно място на десетки заслужили македонски българи. Ако се прибавят и родените в околните села, тогава става ясно защо до края на Балканските войни в тази област българското влияние е неимоверно силно. Сред най-видните български фамилии от града са Батанджиеви, Чакови и Шалдеви и други.

Христо Батанджиев
Христо Батанджиеве един от шестимата основатели на БМОРК (ВМОРО) през 1893 година. Получава солидно образование и е възпитан в силно българско патриотично чувство от баща си Иван Батанджиев, който е български свещеник в Гумендже и член на църковната община. Между 1888-1911 година Христо Батанджиев е учител в Солунската българска община и същевременно изпълнява секретарска длъжност в българската митрополия в Солун. След младотурската революция се занимава и с политика, като е член на Съюза на българските конституционни клубове. След началото на Междусъюзническата война Христо Батанджиев, архимандрид Евлогий и много други български активисти са арестувани от гръцките власти и качени на кораб в Бяло море. Хр. Батанджиев заедно с българския архимандрит Евлогий е трябвало да бъдат стоварени на остров Трикери, където намират смъртта си много българи (войници и цивилно население). Заедно с него на кораба е имало още около 75 души българи от Гумендже. Батанджиев и архимандрит Евлогий са изхвърлени в морето от гръцките войници, които започнали да стрелят по тях, докато ги убият и потънат. Така завършил живота на този бележит българин, пред когото ние, днешните българи, трябва да сведем глави и да не забравяме подвига на първите създатели на българската Вътрешна македоно-одринска революционна организация.Д-р Христо Татарчев го описва така: "Христо Батанджиев бе тих; хитър и практичен ум. Той можеше умело да използва средата за каузата ни като секретар на Солунската църковна община... "

Михаил Чаков
Михаил Чаков (1870-1938), Ичко Бойчев (1882-1960) и Константин Дзеков (1870-1919) са видни дейци на българското освободително движение в Македония. Михаил Чаков става четник във Воденско още през 1897 година, между 1901-1904 година е главен (околийски и районен) войвода в Петричко, Серско и Драмско, където участва в прословутото Илинденско въстание. Продължава да води чета до Младотурската революция от 1908 година, след това участва в Балканските войни, а през Първата световна война е офицер от българската армия. Той е близък приятел на Гоце Делчев и организира пренасянето на костите му в България. Ичко Бойчев първо става четник при прословутия Апостол войвода,  а след това действа в Серско, където става много близък с Яне Сандански. През Балканската война води чета в авангарда на българската Седма Рилска дивизия, която тържествено влиза в Солун, след тежки боеве с турските войски по поречието на река Струма. Константин Дзеков е от главните войводи в Кожух планина между Гевгели и Гумендже по време на Балканските войни, освен това издава вестника „Автономна Македония”, издаван на български и английски и в подкрепа на българските претенции за цяла Македония.

Ичко Бойчев
За историята на град Гумендже, църковните и революционните борби в околността нямаше да знаем толкова много, ако всичко това не беше записвано в продължение на дълги години от един човек. Това е революционерът, историкът, издателят на вестници и списания на македонска тематика Христо Шалдев (1876-1962). Той е достоен представител на гумендженската фамилия Шалдеви, на които всъщност дължим будността и силната българщина на местното население. Дядо му Ристо Шалдев е борец за създаването на независима българска Екзархия, заради което по клевети от гърци и гъркомани, често е затварят в турските затвори. Христо Шалдев първо е изпратен да учи в духовно училище в Истанбул, където по-късно създава революционна библиотека от забранени от турската власт български книги. Това са революционните творби на Христо Ботев, Иван Вазов, Любен Каравелов и други, които са апостолите на освободителното движение, довело до Освобождението на България през 1878 година. През 1899 година се премества да учи в Санкт Петербург, където по ирония на съдбата се среща с първите македонисти, проводници на идеята че македонското славянско население не е българско. Христо Шалдев се изказва негативно за тях и ги определя като агенти на Сърбия и Русия. Участва като четник в Илинденското въстание, а след това започва активно да се занимава с публицистична дейност, като същевременно съвместява учителската дейност във Вардарска Македония и застава начело на революционния комитет в Скопие. След войните се установява завинаги в България, където е сред създателите на Илинденската организация и сред издателите на списание Илюстрация Илинден. 


В публикациите си Илюстрация Бело море, често се позоваваме именно на изданията на Илинденската организация и особено на списание Илюстрация Илинден, тъй като издателската им дейност продължава около 30 години, като в стотици научни трудове са описани революционното дело в Македония, духовната и църковната борба , народните обичаи, фолклора и песните на македонските българи и преди всичко трагедията на техните наследници,  прокудени от родните си места и с  насилствено  прекъснати връзките с техните роднини, останали да живеят извън България. Ето какво мисли и един от представителите на рода Шалдеви, който днес живее в Австралия:


Αναμνήσεις, Φολκλόρ και διάλεκτος απο την Γκουμέντζε (Γουμένισσα)  

Posted by Kokice in , ,


Από τα απομνημονεύματα του Χρίστο Σάλντεφ.

Ο Χρίστο Σάλντεφ ο οποίος επίσης κατάγεται από την Γκουμέντζε (Γουμένισσα) περιγράφει τα παρακάτω για την γενέτειρά του στα απομνημονεύματα που δεν εκδόθηκαν:


Πάνω απο την κεντρική είσοδο στην εκκλησία "Αγ. Γεώργιος"
"Η γραφική πόλη Γκουμέντζε βρίσκεται σε μια όμορφη και εύφορη κοιλάδα στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Πάικο και περιβάλλεται από όλες τις πλευρές με αμπέλια και μπαχτσέδες με μουριές ανάμεσα στις οποίες μεγαλώνουν και άλλα οπωροφόρα μεσογειακά δένδρα : συκιές, καλίνκι (ροδιές), σίρκι, ροδακινιές, βερικοκιές, αχλαδιές, μηλιές καρυδιές και άλλα.. Οι κάτοικοι της μικρής πόλης είναι Βούλγαροι στην εθνικότητα και ασχολούνται αποκλειστικά με την αμπελουργία και την σηροτροφία καθώς τα σιτηρά για ψωμί, τα λαχανικά και τα καυσόξυλα προέρχονται από τα γύρω πεδινά και ορεινά χωριά. Στην απότομη όχθη προς το μεγάλο ποτάμι Μποχέμιτσα υπάρχουν 18 νερόμυλοι, ένας από τους οποίους στην δεκαετία του 90 του περασμένου αιώνα μετατράπηκε σε σύγχρονο μύλο, κινούμενο με την ενέργεια του νερού, όπως και οι άλλοι. Μέχρι την δεκαετία του 60 του περασμένου αιώνα στην μικρή πόλη υπήρχε εργοστάσιο μεταξιού, που ανήκε σε Εβραίο έμπορο της Θεσσαλονίκης, το οποίο εργοστάσιο οι κάτοικοι εξαγόρασαν και το μετέτρεψαν σε Βουλγαρικό σχολείο και έτσι μαζί με αυτό στο μετόχι της Μονής Ζωγράφου η πόλη είχε δύο Βουλγαρικά σχολεία.


"Там край Гюменджа,долу край реката..." Автентична мелодия на песента, записана от Йордан Стоянов през 1925 г. в Асеновград от бежанеца Захаринчев, родом от Гюменджа.

 "Εκεί κοντά στην Γκιουμέντζα, κάτω δίπλα στο ποτάμι..."Αυθεντική μελωδία του τραγουδιού, ηχογραφήθηκε από τον Ιορντάν Στοιάνοφ το 1925 στο Ασένοβγκραντ, γραμμένη από τον πρόσφυγα Ζαχαρίντσεφ, με καταγωγή από την Γκιουμέντζα.





Αργότερα στην δεκαετία του 80, οι κάτοικοι μετά το χτίσιμο της καινούργιας εκκλησίας στο κέντρο της πόλης, έχτισαν τεράστιο διόροφο σχολικό κτίριο, το οποίο θα χρησιμοποιούσαν ως σχολείο και τα παιδιά των Βουλγάρων και των Γραικομάνων, όμως επειδή η άδεια για το χτίσιμο ήταν στο όνομα του Έλληνα Μητροπολίτη Βοδενών, το κτίριο έμεινε μόνο ως Ελληνικό σχολείο.
Καθ όλη την διάρκεια της Τουρκοκρατίας ο πληθυσμός της πόλης και σε ακόμα τρία χωριά – Κρίβα (Γρίβα), Μποζόβιτσα (πιθανόν Μπαρόβιτσα- Καστανερή) και Τσέρνα Ρέκα (Κάρπη) απολάμβανε το προνόμιο της πλήρους δημοτικής αυτοδιοίκησης, καθώς απαγορεύονταν στους Τούρκους να εγκαθίστανται σ αυτούς τους “τέσσερις βακούφικους οικισμούς”. Αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να ετοιμάζουν μάλλινα υφάσματα για τον στρατό του Μπεγκλερμπέι του Βαρδαρίου, ο οποίος ήταν υποχρεωμένος από τον Σουλτάνο να έχει διαθέσιμους 1500, καλά εξοπλισμένους ιππείς.

Στην μικρή πόλη είχε δύο εκκλησίες - παλιά στην οποίαν εκκλησιάζονταν οι Βούλγαροι και νέα όπου εκκλησιάζονταν οι Γραικομάνοι, καθώς και ακόμα τρία μετόχια των Μονών Ζωγράφου, Ιβήρων και Αγίου Τάφου που κατείχαν κτίσματα και μοναστηριακά κτήματα. Στα μέσα του περασμένου αιώνα οι κάτοικοι της μικρής πόλης, πρώτοι από την περιφέρεια των Γιαννιτσών συνειδητοποιούν και αναλαμβάνουν τον αγώνα ενάντια του Έλληνα Δεσπότη....Οι κάτοικοι της μικρής πόλης ήταν θεοσεβούμενοι και φιλομαθείς...."



Κορίτσια με την τυπική φορεσιά της Γουμένισσας
 αρχές του 20ου αιώνα, σε κάποιο τοπικό έθιμο
Πο ντρούμ μινάχα, ντιμ ζαντιγκνάχα
ι-νε βιντέχα στο ζαμινάχα.
Ι-νε βιντέχα στο ζαμινάχα
τρι σιντζίρι πάλνι σας ρόμπι.
Πάρβιουτ σιντζίρ σε μλάντι μόμτσι,
σε μλάντι μόμτσι, σε Μακεντόντσι.
Φτόριουτ σιντζίρ σε τσιβίλνι χόρα,
σε τσιβίλνι χόρα, Σόλουνσκα κάζα.
Τρέτιουτ σιντζίρ σε στάρι βουινίτσι,
σε στάρι βουινίτσι, στάρι Μπούλγκαρι.
Στο γκι νουσίχα ντόλου βαβ Πιρέια,
Ντόλου βαβ Πιρέια, ταμ βαβ Τρίκιλι.
-Στο τούκα ι-νόσιτε, νάζα ι βαρνάιτε,
γκλάβιτε σιτσέιτε, βαφ μόρτο ι φαρλέιτε.


Τα κτίρια του εργοστασίου μεταξιού, σε ένα από τα οποία
 για λίγο λειτούργησε Βουλγαρικό σχολείο
Κινίσαλ ε Ιβάν βουιβόντα οτ-σέλο να-σέλο,
οτ-σέλο να-σέλο Ιβάν, σπιόινε ντα-πάλα.
Κάζι, κάζι οφτσάρ Τόλε, σπιόιν Πένο ντέκα σέντε.
Κάζι, κάζι οφτσάρ Τόλε, σπιόιν Πένο ντέκα σέντε.
-Σπιόιν Πένο σέντε, βουιβόντο, να-σέλο, να-Ίζβορ.
-Χάιντε, χάιντε οφτσάρ Τόλε, πάτουτ ντα-νι-κάζες,
Πάτουτ ντα-νι-κάζες Τόλε, ζα-σέλο, ζα-Ίζβορ.
Το παρατημένο εργοστάσιο μεταξιού σήμερα
-Ντεκ-ντα-γκο οστάβαμ βουιβόντο, μόιτο σίβο στάντο?
-Τσέτνικ κι-τι-ουστάβαμ Τόλε, στάντο ντα-τι-τσούβα.
Τσουκνάλ, τροπνάλ Ιβάν βουιβόντα να-Πένουβι (τέσκι) πόρτι.
-Κόι-στε βίια, όι-μπρε, λιούντε, πο-όβο νόκνο βρέμε.
-Τουκ-σμε νίε, Πένο, άμπρε, ντουρντό τρίστα ασκέρ,
Νίια-σμε, νίια, Πένο, άμπρε, τέμπε στο-τε τσούβατ.
Τέμπε στο-τε τσούβατ Πένο, οτ-Ιβάν βουιβόντα.
-Μπουιρούμ, μπουιρούμ Ιβάν βουιβόντα, πο-εντνό ζέσκο καβέ.
Νε-σμε ντόσλι, σπιόιν Πένο, καβέ ντα-σι-πίεμ.
Νίια-σμε-ντόσλι, σπιόιν Πένο, τέμπε ντα-τε-ζέμεμ.
Χάιντε, χάιντε, σπιόιν Πένο πάτουτ ντα-νι-κάζες,
πάτουτ ντα-νι-κάζες, Πένο, ζα-Πάιακ πλανίνα,
ζα-Πάιακ πλανίνα, Πένο, μιγκιού ντβάτα γκρόμπα,
μιγκιού-ντβάτα γκρόμπα, Πένο, Αλάνοβτε μπράτια.


Ζα-Αλάνουβτε μπράτια το μπίλ σπιόιν. Ουφ-Πάιακ πλανίνα, ταμ ι-ουμπίλι αντάρτου να-μπράτιατα. Πένο μπίλ σπιόινουτ.
 ~
[Βιντέλ λι σι κουμίτι Μπούγκαρσκι?] - Σο-ντα κάζουμ, μαλ μπέχ. Ζαμπραβίχ, μαλ μπέχ τόγκαι, κόγκα κουμίτου Μπουγκάρτσκι ίντεια. Πουστόλι βουιβόντα γκου-πόμνουμ. Σέντουμ ταμ να-μπουντζάκουτ. Να-μπουντζάκουτ τάμκα σέντε, λέζε Πουστόλι. Ι-σέγκα Πουστόλι βουιβόντα ζέβα πούσκατα τακά, ντρέμε, ντρέμε τακά σου-πούσκατα ουφ-ράτσι. Ιάς κι-μου-κάζαμ : “Γκουσπουντίνε, όσταβια πούσκατα, λέγκνι να-πέρνιτσατα, λέγκνι μάλτσα, πότσινι”. -Ιάς, άκο σάκαχ ντα-σπίαμ, νέμσε ντα-ντόινταμ τούκα να-μπαλκάνουτ. Ιάς, άκο σάκαχ ντα-σπίαμ, κε-σέντεχ ντόμα, νέμσε ντα-όντουμ κουμίτιν.

Шклифов, Благой. Български диалектни текстове от Егейска Македония, София, 2003, стр.205-209 





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...