Η Ανάσταση της Μακεδονίας, 1941  

Posted by Kokice in , , , , , ,


ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1941, 
η Ανάσταση

Στις αρχές του 1941 η Γερμανία εισέβαλε στην Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα και μέσα σε 2 βδομάδες τα δύο κράτη αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν. Οι Γερμανοί επιμένουν Βουλγαρικά στρατεύματα να αντικαταστήσουν τα Γερμανικά στις περιοχές της Μακεδονίας του Βαρδαρίου και σε τμήμα αυτής του Αιγαίου, καθώς επίσης και στην Θράκη, για να μπορούν έτσι να προετοιμαστούν για την σχεδιαζόμενη επίθεση στην Σοβιετική Ένωση το καλοκαίρι του ιδίου έτους.
Ο Βούλγαρος αξιωματικός Σοτίρ Νάνεφ είναι ένας από τους πρώτους στρατιώτες που πέρασε τα σύνορα που πια δεν υπάρχουν και γίνεται αυτόπτης μάρτυρας των μεταπολεμικών γεγονότων, τα οποία αργότερα περιγράφει σε βιβλίο. Στις 20 Απριλίου 1941 – Πάσχα, Βουλγαρικά στρατεύματα μπαίνουν στα καθορισμένα γι αυτά εδάφη. Αργότερα οι Εθνικές ιστοριογραφίες σε Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα θα γράψουν για τυραννική Βουλγαρική κατοχή, αλλά σύμφωνα με τις μαρτυρίες του συγγραφέα οι Βούλγαροι στρατιώτες έγιναν δεκτοί ως απελευθερωτές από τους κατοίκους των περιοχών αυτών....
Ο Σοτίρ Νάνεφ περιδιαβαίνει τις μεγάλες πόλεις στην Μακεδονία του Βαρδαρίου και στην συνέχεια πηγαίνει στην Αιγαιακή Μακεδονία. Η πρώτη του στάση είναι η Φλώρινα (Λέριν), ακολουθούν Έδεσσα (Βόντεν) και Θεσσαλονίκη (Σόλουν).

Φλώρινα (Λέριν):

“Ακόμα με την είσοδό μας στην Φλώρινα συναντήσαμε έναν νεαρό απο τον οποίον ζητήσαμε να μάθουμε για τις Αρχές της πόλης. Μόλις άκουσε να μιλάμε Βουλγαρικά, αυτός αμέσως ανέβηκε στο σκαλοπάτι του αυτοκινήτου, έτοιμος να μας συνοδεύσει ... Αν και δύσκολα, καταφέραμε να βρεθούμε με αγωνιστές από το παρελθόν που υπηρέτησαν την Πατρίδα τους, κάποιοι από τους οποίους πέρασαν πολλά χρόνια σε Ελληνικές και Τούρκικες φυλακές. Όλοι ήθελαν Βουλγαρικές εφημερίδες, αν και ήξεραν οτι μια Βουλγαρική εφημερίδα μπορούσε να τους δημιουργήσει πολλά προβλήματα”.

***
Ω τι Βουλγαρικό πνεύμα! Ένας άνδρας περίπου 35 χρονών, άνοιξε το πακέτο με τα τσιγάρα του και μου έδειξε την εσωτερική του πλευρά.
- Να εδώ είναι η καρδιά μας. Ας μας δέρνουν, ας μας φυλακίζουν, ας μας σκοτώνουν – εδώ είμαστε.  
Πήρα το πακέτο που μου πρόσφερε. Στην εσωτερική του πλευρά είδα κολλημένο μικρό Βουλγαρικό Εθνόσημο, κομμένο από Βουλγαρικό τσιγάρο. Έμεινα αποσβολωμένος από αυτόν τον ακραιφνή πατριωτισμό”.

***
Μια αρκετά ηλικιωμένη γυναίκα μας πλησίασε...μας περιεργάστηκε έναν έναν ξεχωριστά, σαν να ήθελε να μας αποτυπώσει στην μνήμη της. Ένα χαμόγελο ευτυχίας εμφανίστηκε στο πρόσωπό της: 
- Πιστεύω παιδί μου. Όχι μόνο εγώ, όλοι μας πιστεύουμε και ποτέ δεν πιστεύαμε πιο πολύ από όσο τώρα. Σας περιμένουμε”.

Έδεσσα (Βόντεν):

“Ο δρόμος Φλώρινα - Έδεσσα περνάει απο μέρη, στα οποία κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο είχε επίσης χυθεί πολύ αίμα Βουλγαρικό, Μπάνιτσα (Βεύη), Γκορνίτσεβο (Κέλλη), Τσεγκάν (Άγ. Αθανάσιος), Καιμακτσαλάν (Βόρας) – όλα αυτά είναι ιερά, όπου πρέπει να γίνεται πανεθνικό προσκύνημα.
Να εδώ, το Τσεγκάν – γυμνό και υπέροχο. Πιο βόρεια – το Καιμακτσαλάν, ενώ στα νότια – Μπάνιτσα και Όστροβο (Άρνισσα). Σταματήσαμε να δούμε αυτά τα μέρη που έγιναν για μας ιστορικά. Οι χωρικοί μας διαβεβαίωναν ότι οι τάφοι των ηρώων μας διασώθηκαν και όσο ήταν δυνατόν μυστικά συντηρούνταν”.

***
Έχοντας την εμπειρία από την Φλώρινα, μόλις μπήκαμε στην πόλη αποφασίσαμε να πάμε σε κάποιο καφενείο. Ζητήσαμε να μας δείξουν κάποιο Βουλγαρικό καφενείο να πιούμε καφέ. Μόλις άκουσαν να μιλάμε Βουλγαρικά και είδαν τις στρατιωτικές στολές, αυτοί ενεργοποιήθηκαν σαν μέλισσες σε κυψέλη. Μερικοί από αυτούς προσέτρεξαν προς το μέρος μας.
-Αλλά εσείς είστε Βούλγαροι?
-Ναι, Βούλγαροι.
-Βούλγαροι! Εμείς τόσα χρόνια σας περιμένουμε, τώρα καφέ σε καφενείο θέλετε να πιείτε? Εδώ σε κάθε σπίτι από είκοσι καφέδες θα σας προσφέρουν. Ελάτε αδέρφια, καλώς ήρθατε!
Η παρέα αμέσως μεγάλωσε. Από όλους τους δρόμους έρχονταν άνθρωποι προς το μέρος μας να μας υποδεχθούν”.

***
Ο γεράκος ήταν πολύ καμπουριασμένος. Όταν μας πλησίασε, προσπάθησε να ισιώσει το κορμί του. Ολόκληρος έτρεμε. Τα μάτια του τρεμόπαιζαν – δεν μπορούσε να κρατήσει το βλέμμα του.
-Παππού, να αυτός εδώ είναι Βούλγαρος αξιωματικός – του είπε κάποιος.
Του φίλησα το χέρι. Το άλλο του χέρι, που έτρεμε, προσπάθησε να το βάλλει στον ώμο μου , για να με αγκαλιάσει. Ο παππούλης με φίλησε, φίλησε και τον σταυρό ανδρείας και άρχισε να χαιδεύει τα ρούχα μου. Χάιδευε την Βουλγαρική στρατιωτική στολή ο γεράκος και το χαιρόταν. Ήταν τόσο πού εξαντλημένος και αδύναμος, που δεν μπορούσε ούτε καν να κλάψει από χαρά. Η πίστη του όμως δεν είχε σβήσει και η επίγνωση για το που ανήκε εθνικά, ήταν φανερά και απόλυτα καθορισμένο. Πόσα βάσανα άραγε δεν είχε περάσει στην ζωή του γιαυτό, ότι είναι Βούλγαρος?”  


Прочети статията на български тук, а цялата книга - тук.
Διάβασε το άρθρο στα Βουλγαρικά..., ενώ όλο το βιβλίο στο link.

This entry was posted on вторник, октомври 02, 2012 at вторник, октомври 02, 2012 and is filed under , , , , , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

0 коментара

Публикуване на коментар

Публикуване на коментар

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...