110 Χρόνια απο τον θάνατο του ήρωα Μάρκο Λέρινσκι  

Posted by Kokice in , , , , , ,


Γκέοργκι Ιβανόφ Γκιούροφ, πιο γνωστός ως Μάρκο Λέρινσκι επίσης και ως Γκεόργκι Γκερόισκι, είναι ο πρώτος βοεβόδας της Εσωτερικής Μακεδόνο-Αδριανουπολίτικης Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΑΕΟ) στην επαναστατική περιοχή της Μπίτολα (Μοναστήρι). Γεννήθηκε στην μικρή Θρακική πόλη Κότελ της Βουλγαρίας το 1862 και αργότερα εντάσσεται στο Μακεδονικό απελευθερωτικό κίνημα. Πριν την άφιξή του στην περιοχή της Φλώρινας (Λέριν) στην περιφέρεια περιφέρονταν μόνο τσέτες παρανόμων και κλεφτών. Αυτές εμφανίστηκαν μερικές δεκαετίες πριν την δημιουργία της επαναστατικής οργάνωσης (ΕΜΑΕΟ), αλλά λόγω του ελλειπούς οπλισμού τους, της ανεπαρκούς τακτικής και στρατιωτικής εκπαίδευσης, αλλά κυρίως από το έλλειμα πειθαρχίας – μονιμότητας, τις λεηλασίες του χριστιανικού πληθυσμού, τις κατεστραμμένες ζωές τους και τον εθισμό στο ποτό των μελών τους, αυτές οι τσέτες ήταν καταδικασμένες να διαλυθούν. Τον Μάρκο Λέρινσκι έστειλε στην περιοχή αυτή, προσωπικά ο Γκότσε Ντέλτσεφ, το 1900. Οι δυό τους, δεδομένου ότι έχουν στρατιωτική εκπαίδευση σε στρατιωτικές σχολές της Βουλγαρίας, επιβάλλουν νέους κανόνες για τις τσέτες στην δυτική Μακεδονία, αυστηρή πειθαρχία στην τσέτα και υπακοή στις διαταγές των νόμιμων ηγετών της επαναστατικής επιτροπής της περιοχής. Οι αλλαγές αυτές δεν αρέσουν σε μερικούς από τους παλιούς αρχηγούς στις τσέτες, όπως ο Κώττας Χρήστου από τη Ρούλια (Κώττας), ο οποίος αρνείται να συμμορφωθεί με αυτούς τους κανόνες και επιστρέφει στην γενέτειρά του ως κοινός κλέφτης. Οι περισσότεροι όμως επιλέγουν τον δρόμο του οργανωμένου επαναστατικού κινήματος. Η τσέτα του Μάρκο Λέρινσκι μετατρέπεται σε σχολή τρόπον τινά εκπαίδευσης για βοεβόδες, καθώς μέλη της τσέτας όπως οι Μίτρε Βλάχα από το Κονομλάντι (Μακροχώρι), Ντίνε Κλιούσοφ από το Εξί-σου (Ξινό νερό), Ντίνε Αμπντουραμάνοφ από το Πάτελε (Αγ. Παντελεήμων), Ατανάς Καρσάκοφ από το Κόσινετς (Ιεροπηγή), Νικόλα Αντρέεφ από την Μόκρενι (Βαρικό), Στέφαν Ρόλεφ από την Βάρμπενι (Ιτέα), Ντέντο Κόλιο από το Ντομπροβένι και πολλοί άλλοι. Τα ονόματα που αναφέρθηκαν είναι επαρκής απόδειξη για το καρποφόρο έργο του Μάρκο Λέρινσκι, ο οποίος πεθαίνει το 1902 στο Πάτελε (Αγ. Παντελεήμων), αλλά το πνεύμα του ζιί μέσα από τα επιτεύγματα των μαθητών του.

Δρόμος απο το χωριό Πάτελε (Αγ. Παντελεήμων)
Με αφορμή τον θάνατό του η εφημερίδα της ΕΜΑΕΟ “Επαναστατικό Φύλλο”, που διανέμονταν στα μέλη στις τσέτες της Μακεδονίας κυκλοφόρησε με το παρακάτω άρθρο:

Του έλαχε η περιοχή του Λέριν (Φλώρινα). Αυτή η περιοχή, όπως και ολόκληρο το βιλαέτι της Μπίτολα (Μοναστήρι) αυτό τον καιρό ήταν παρθένο, μη μελετημένο έδαφος. Όπως ανέφερα και παραπάνω, Ο Μάρκο δεν είχε ιδιαίτερα ταλέντα. Οργανωτικές ικανότητες δεν είχε δείξει μέχρι τότε, ούτε και είχε κάποιο πρότυπο να του χρησιμεύσει ως παράδειγμα στην αρχή. Ωστόσο αυτός κατάφερε μετά από μερικούς μήνες να ξεπεράσει όλα τα ανυπέρβλητα εμπόδια στην περιοχή του και η τσέτα του ήταν υποδειγματική. Η περιοχή του ήταν πρότυπο οργανωμένης περιοχής, ενώ η τσέτα του μετατράπηκε σε “σχολή για τσέτες”, που έδωσε οργανωτές και βοεβόδες σχεδόν σε όλες τις περιοχές της Μπίτολα. Το Μακεδονο-Ανδριανουπολίτικο απελευθερωτικό κίνημα μπορεί να μετρήσει στις τάξεις του μόνο λίγους που φτάνουν στο ύψος του Μάρκο. Το όνομα του μεταφέρεται σαν μύθος απο στόμα σε στόμα, αυτός ήταν κάποιο πνεύμα – Μεσσίας, τον οποίον ο εξεγερμένος υπόδουλος λαός λάτρευε και πίστευε στα κηρύγματά του, όπως πίστευε στον Χριστό.
Μετά από δύο χρόνια συνεχούς και υπεράνθρωπης προσπάθειας αυτός έβλεπε πίσω του ένα οικοδόμημα (το έργο του) απρόσβλητο από κάθε τι. Από που άραγε άντλησε την απίστευτη αυτή δύναμη ο απλός αυτός σεμνός υπαξιωματικός? Φαινομενικά υπολείπονταν πολύ στο να αναδειχθεί τόσο πάνω από τους συντρόφους και συνεργάτες του στην ιδέα. Στην πραγματικότητα όμως αυτός διέθετε όλα αυτά που δημιουργούν ήρωες μεγάλων έργων, δημιουργούς εποχών, ηγέτες και ήρωες των λαικών μαζών. Αυτός δεν διέθετε την μεταδοτική αστείρευτη διάθεση του Ντέλτσεφ, αλλά είχε την πίστη του Ντέλτσεφ στον εαυτό του και στους ανθρώπους. Ο Μάρκο δεν διέθετε την δική του φιλοσοφική ματιά για τα πράγματα, αλλά είχε την δική του επιμονή, την δική του ατσαλένια θέληση και το αστείρευτο πάθος να μάχεται και ξεπερνά και τα πιο ανυπέρβλητα εμπόδια. Στον Μάρκο δεν υπήρχε ο εξστασιακός λυρισμός του τρομοκράτη, που έδινε φτερά στον Κράστιο Ασένοφ, αλλά είχε την υπερφυσική δύναμη του Κράστιο και δεν ήταν λιγότερο από εκείνον αιμοσταγής και αδίστακτος, όταν επιβάλλονταν. Ο Μάρκο έχασε την ζωή του στο χωριό Πάτελε (Άγ. Παντελεήμων) της περιοχής Φλώρινας, όχι όπως αυτός θα το ονειρευόταν – χωρίς να περιμένει το τέλος. Ίσως και να ήταν καλύτερα έτσι...Ο υπόδουλος Μακεδόνας από το Πέλιστερ ως το Βόντεν (Έδεσσα) και από τα βουνά του Μοριχόβου ως την Καστοριά (Κόστουρ) δεν θα ξεχάσει τον άνθρωπο – Γίγαντα, που πρώτος αυτός ανέστησε μέσα του την πίστη, για να μπορεί να κάνει θαύματα – αυτός δεν θα ξεχάσει ποτέ τον Μάρκο βοεβόδα.

Εξίσου αποκαλυπτικά είναι τα λόγια του Γκεόργκι Ποπχρίστοφ από το Καρστοάρ (Φύρομ) της περιοχής Μπίτολα, ο οποίος είναι ο νόμιμος ηγέτης της περιφέρειας της Μπίτολα τον 20 ο αιώνα. Αυτός γράφει για τον βοεβόδα :

Ο Μάρκο Λέρινσκι έμεινε με την τσέτα του τον χειμώνα στις περιοχές Καστοριάς και Φλώρινας. Σ αυτές τις περιοχές, ειδικά στη τελευταία, είχε καλύτερες συνθήκες και ο Μάρκο βρήκε καλύτερη υποδοχή και έμεινε για μεγαλύτερο διάστημα. Εργάστηκε εκεί πιστά ως το τέλος της ζωής του και άφησε πολύτιμες και αξέχαστες αναμνήσεις στον λαό.


This entry was posted on вторник, септември 25, 2012 at вторник, септември 25, 2012 and is filed under , , , , , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

0 коментара

Публикуване на коментар

Публикуване на коментар

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...