Προσωπικότητες, καταγόμενοι απο την Γκουμέντζε (Γουμένισσα)  

Posted by Kokice in , , , , , ,

Η Γουμένισσα ως κέντρο του Βουλγαρικού Διαφωτισμού και επαναστατικός θύλακας, είναι η γενέτειρα δεκάδων αξιόλογων Βούλγαρων Μακεδόνων. Αν προστεθούν και οι γεννημένοι στα γύρω χωριά, γίνεται σαφές γιατί ως το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων σ αυτή την περιφέρεια η Βουλγαρική επιρροή είναι απίστευτα δυνατή. Ανάμεσα στις πιο επιφανείς Βουλγαρικές οικογένειες της πόλης είναι οι Μπαταντζίεβι, Τσάκοβι, Σάλντεβι και άλλοι.

Χρίστο Μπαταντζίεφ
Ο Χρίστο Μπαταντζίεφ είναι ένας από τους επτά ιδρυτές της ΕΜΑΕΟ κατά το 1893. Έλαβε την βασική του εκπαίδευση και ανατρέφεται με ισχυρό αίσθημα Βουλγαρικού πατριωτισμού από τον πατέρα του Ιβάν Μπαταντζίεφ, ο οποίος είναι Βούλγαρος κληρικός στην Γκουμέντζε και μέλος του εκκλησιαστικού δήμου. Μεταξύ των ετών 1888-1911 ο Χρίστο Μπαταντζίεφ είναι δάσκαλος στον Βουλγαρικό δήμο της Θεσσαλονίκης και ταυτόχρονα εκτελεί καθήκοντα γραμματέα στην Βουλγαρική Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων ασχολείται και με την πολιτική, καθώς είναι μέλος της Ένωσης των Βουλγαρικών Συνταγματικών Σωματείων. Με την έναρξη του Β' Βαλκανικού Πολέμου ο Χρίστο Μπαταντζίεφ, ο Αρχιμανδρίτης Εβλόγκιι και πολλοί άλλοι Βούλγαροι ακτιβιστές συλλαμβάνονται από τις Ελληνικές Αρχές και τους επιβιβάζουν σε πλοίο που πλέει στο Αιγαίο. Ο Χρίστο Μπαταντζίεφ μαζί με τον Βούλγαρο Αρχιμανδρίτη Εβλόγκιι θα έπρεπε να αποβιβαστούν στον νησί Τρίκερι, όπου βρίσκουν τον θάνατο πολλοί Βούλγαροι (στρατιώτες και άμαχος πληθυσμός). Μαζί του στο πλοίο είχε ακόμα 75 άτομα από την Γκουμέντζε. Τον Μπαταντζίεφ και τον Αρχιμανδρίτη Εβλόγκιι τους έριξαν στην θάλασσα οι Έλληνες στρατιώτες, αρχίζοντας να πυροβολούν εναντίον τους μέχρι να πεθάνουν και να βυθισθούν. Έτσι τέλειωσε η ζωή αυτού του αξιόλογου Βούλγαρου, μπροστά στον οποίον εμείς οι σημερινοί Βούλγαροι, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να μην ξεχνούμε τον ηρωισμό των πρώτων ιδρυτών της Βουλγαρικής Εσωτερικής Μακεδόνο-Αδριανουπολίτικης Επαναστατικής Οργάνωσης. Ο Δρ. Χρίστο Τατάρτσεφ τον περιγράφει έτσι : “Ο Χρίστο Μπαταντζίεφ ήταν ήσυχος, πονηρό και πρακτικό μυαλό. Αυτός μπορούσε επιδέξια να χρησιμοποιήσει τα μέσα για την υπόθεσή μας, ως γραμματέας του εκκλησιαστικού δήμου της Θεσσαλονίκης...” 


Μιχαίλ Τσάκοφ
Οι Μιχαίλ Τσάκοφ (1870-1938), Ίτσκο Μπόιτσεφ (1882-1960) και Κονσταντίν Ντζέκοφ (1870-1919) είναι επιφανείς αγωνιστές του Βουλγαρικού απελευθερωτικού κινήματος στην Μακεδονία. Ο Μιχαίλ Τσάκοφ γίνεται μέλος τσέτας στην περιοχή της Έδεσσας ακόμα από το 1897, μεταξύ των ετών 1901-1904 είναι επικεφαλής (οκόλιας και ραιόν-διοικητικές διαιρέσεις) βοεβόδας στις περιοχές Πετριτσίου, Σερρών και Δράμας, όπου συμμετέχει στην περίφημη εξέγερση του Ιλίντεν. Συνεχίζει να καθοδηγεί τσέτα μέχρι την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, μετά συμμετέχει στους Βαλκανικούς Πολέμους, ενώ κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι Αξιωματικός του Βουλγαρικού στρατού. Ήταν στενός φίλος του Γκότσε Ντέλτσεφ και οργανώνει την μεταφορά των οστών του στην Βουλγαρία. Ο Ίτσκο Μπόιτσεφ αρχικά μπαίνει στην τσέτα του ξακουστού Αποστόλ Βοεβόδα, ενώ αργότερα δρα στην περιοχή των Σερρών, όπου έρχεται πολύ κοντά με τον Ιάνε Σαντάνσκι. Κατά την διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου καθοδηγεί τσέτα στην πρώτη γραμμή της Βουλγαρικής έβδομης Μεραρχίας της Ρίλας, η οποία μπαίνει πανηγυρικά στην Θεσσαλονίκη, μετά από σκληρές μάχες εναντίον Τουρκικών στρατευμάτων κατά μήκος του ποταμού Στρυμόνα. Ο Κονσταντίν Ντζέκοφ είναι από τους επικεφαλείς βοεβόδες στο βουνό Κοζούχ (Τζένα) ανάμεσα σε Γευγελή και Γκουμέντζε κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, εκτός αυτού εκδίδει την εφημερίδα “Αυτόνομη Μακεδονία”, η οποία εκδίδεται στα Βουλγαρικά και τα Αγγλικά υποστηρίζοντας τις Βουλγαρικές διεκδικήσεις σε όλη την Μακεδονία.


Ίτσκο Μπόιτσεφ
Για την ιστορία της πόλης Γκουμέντζε, τους εκκλησιαστικούς και επαναστατικούς αγώνες στα περίχωρά της δεν θα ξέραμε τόσα πολλά, αν όλα αυτά δεν τα είχε καταγράψει σε διάρκεια πολλών χρόνων ένα πρόσωπο. Αυτός είναι ο επαναστάτης, ιστορικός, εκδότης εφημερίδων και περιοδικών με θέματα της Μακεδονίας, ο Χρίστο Σάλντεφ (1876-1962). Είναι άξιος εκπρόσωπος της οικογένειας της Γουμένισσας Σάλντεβι, στην οποία ουσιαστικά οφείλεται η εγρήγορση και το δυνατό Βουλγαρικό πνεύμα του τοπικού πληθυσμού. Ο παππούς του Ρίστο Σάλντεφ αγωνίστηκε για ανεξάρτητη Βουλγαρική Εξαρχία και γιαυτό τον λόγο, μετά από συκοφαντίες Ελλήνων και Γραικομάνων, συχνά τον κλείνουν στις Τουρκικές φυλακές. Ο Χρίστο Σάλντεφ αρχικά εστάλει στην Κωνσταντινούπολη να σπουδάσει σε θρησκευτικό σχολείο, στο οποίο αργότερα δημιουργεί επαναστατική βιβλιοθήκη με Βουλγαρικά βιβλία απαγορευμένα από τις Τουρκικές Αρχές. Αυτά είναι επαναστατικά έργα των Χρίστο Μπότεφ, Ιβάν βάζοφ, Λιούμπεν Καραβέλοφ και άλλων, οι οποίοι είναι οι απόστολοι του απελευθερωτικού κινήματος, το οποίο οδήγησε στην απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878. Κατά το 1899 πήγε για σπουδές στην Αγία Πετρούπολη, όπου για ειρωνεία της τύχης συναντάται με τους πρώτους Μακεδονιστές, υποστηρικτές της ιδέας οτι ο Μακεδονικός Σλαβικός πληθυσμός δεν είναι Βουλγαρικός. Ο Χρίστο Σάλντεφ μιλά αρνητικά γι αυτούς και τους θεωρεί πράκτορες της Σερβίας και της Ρωσίας. Συμμετέχει ως μέλος τσέτας στη εξέγερση του Ιλίντεν, ενώ στην συνέχεια ασχολείται ενεργά με τις εκδόσεις, καθώς ταυτόχρονα τα συνδυάζει με την παιδαγωγική του δραστηριότητα στην Μακεδονία του Βαρδάρη, όπου ήταν επικεφαλής της επαναστατικής επιτροπής στα Σκόπια. Μετά τους πολέμους εγκαθίσταται οριστικά στην Βουλγαρία, όπου είναι μεταξύ των ιδρυτών της οργάνωσης του Ιλίντεν και μεταξύ των εκδοτών του περιοδικού Ιλιουστράτσια Ιλίντεν.


Γκόνο Αζάροφ


Στις δημοσιεύσεις μας, ως Ιλιουστράτσια Μπέλο Μορέ, συχνά ανατρέχουμε ακριβώς στις εκδόσεις της οργάνωσης του Ιλίντεν και ειδικότερα στο περιοδικό Ιλιουστράτσια Ιλίντεν, καθώς η εκδοτική του δραστηριότητα συνεχίζεται για περίπου 30 χρόνια, όπου σε εκατοντάδες επιστημονικές εργασίες περιγράφονται οι επαναστατικοί αγώνες στην Μακεδονία, πνευματικοί και εκκλησιαστικοί αγώνες, τα έθιμα, η λαογραφία και τα τραγούδια των Βούλγαρων της Μακεδονίας και πάνω απ όλα η τραγωδία των απογόνων τους που διώχθηκαν από τις γενέτειρές τους και δια της βίας διέκοψαν τους δεσμούς με τους συγγενείς τους, οι οποίοι έμειναν να ζουν εκτός των συνόρων της Βουλγαρίας. Να τι σκέφτεται ένας από τους εκπροσώπους του γένους Σάλντεβι, ο οποίος σήμερα ζει στην Αυστραλία.


This entry was posted on петък, април 27, 2012 at петък, април 27, 2012 and is filed under , , , , , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

0 коментара

Публикуване на коментар

Публикуване на коментар

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...