Коледа / Κόλεντα  

Posted by IllustrationBeloMore in , , ,

"Ой, Коледо, мой Коледо,
родило се Боже чедо..."

Коледни обичаи от Ениджевардарско

Коледари, снимка от http://www.ihsofia.com
Коледните адети ги зафатувахме от денот 23 декември. От смоква си правеше кукударката и сурвачката, шарена со пушък, църно-бела. Пак тогава, а некои и още от по-напред бериха пърнари за огинот, дур некой ги крадеха от други куйки да има повеке за них. Рано на вечерта го палиха огинот. То требуваше да дръже до дзастрата на 24 декември. Зеваха пепел и я носиха на кокошарникот, да дават пилищата повеке яйца. Огин гореше и во всека мала, клаваха вино и постно ядейне за собраните люде. Во сека куйкя колеха бишка и пиле за Божик. На вечерта децата коледари си бериха и одеха от куйка на куйка да викат "О, о Коледа Бабо!". Во Пазар децата я казваха песната: " Замъчи се Божа майка, от Игнажден до Коледа..." Сите им даваха колаци. Кога си бериха да въртат по куйките на Сурва – Нова година, тогай им даваха повеке работи – ореи, костейна, ябълки. На Бъдник клаваха дебело дърво на оджакот да горе 12 дена до 6 януари. Нам го клаваха на шадраванут или на реката. Жените правиха баница и я носиха на църквата, я раздаваха една на друга.


Кукударка и Сурвачка (вляво) от Ениджевардарско
Во сека куйкя печиха погача на пепел. Клаваха внътре паричка. Та паричката я клаваха нам на котелут, шо мълздеха, да дават овците и кравите  повеке млеко. Съте се бериха на синията, погачата се чупеше за секой по парче, се клаваше постно ядейне. Две колаци се клаваха пред иконата и седиха там до 6 януари, за да ги ядат тогава животните. Най-старата баба зеваше по малце от ядейнето, одеше до вратата и викаше три пъти :" Ела, Бъдник да вечераме!". Имаше адет да вечераме бързо, преди да залаят кучийната. Синията оставаше пълна целата нойкь.





Κόλεντνι ομπιτσάι οτ Ενιτζεβάρντρασκο

Κόλεντνιτε αντέτι γκι ζαφατούβαχμε οτ ντένοτ 23 Ντεκέμβρι. Οτ σμόκβα σι πράβεσε κουκουντάρκατα ι σουρβάτσκατα, σάρενα σο πούσακ, τσέρνο-μπέλα . Πακ τογκάβα, α νέκοι όστε οτ πο-ναπρέντ μπέριχα παρνάρι ζα όγκινοτ, ντούρ νέκοι γκι κράντεχα οτ ντρούγκι κούικι ντα ίματ πόβεκε ζα νίχ. Ράνο να βετσέρτα γκο πάλιχα όγκινοτ. Το τρεμπούβασε ντα ντράζε ντο τζάστρατα να 24 Ντεκέμβρι. Ζέβαχα πέπελ ι ια νόσιχα να κοκοσάρνικοτ, ντα ντάβατ πίλιστα πόβεκε  ιάιτσα. Όγκιν γκόρεσε ι βο βσέκα μάλα, κλάβαχα βίνο ι πόστνο ιάντεινε ζα σομπράνιτε λιούντε. Βο σέκα κουίκια κόλεχα μπίσκα ι πίλε ζα Μπόζικ. Να βετσέρτα ντετσάτα κολεντάρι σι μπέριχα ι όντεχα οτ κούικια να κούικια ντα βίκατ “Ο, ο, Κόλεντα Μπάμπο!”. Βο Πάζαρ ντετσάτα ια κάζβαχα πέσνατα “Ζαμάτσι σε Μπόζα μάικα, οτ Ιγκνάζντεν ντο Κόλεντα”. Σίτε ιμ ντάβαχα κολάτσι. Κόγκα σι μπέριχα ντα βάρτατ πο κούικιτε να Σούρβα – Νόβα Γκοντίνα, τόγκαι ιμ ντάβαχα πόβεκε ράμποτι – ορέι. κοστέινα, ιάμπαλκι. Να Μπάντικ κλάβαχα ντεμπέλο ντάρβο να οντζάκοτ ντα γκόρε 12 ντένα ντο 6 Ιανουάρι. Ναμ κλάβαχα να σαντραβάνουτ ίλι να ρεκάτα. Ζένιτε  πράβιχα μπάνιτσα ι ια νόσιχα να τσάρκβατα, ια ραζντάβαχα εντνά να ντρούγκα.

Βο σέκα κούικια πέτσιχα  πογκάτσα να πέπελ. Κλάβαχα βάτρε παρίτσκα. Τα παρίτσκα ια κλάβαχα ναμ να κότελουτ, σο μάλντζεχα, ντα ντάβατ όβτσιτε ι κράβιτε πόβεκε μλέκο. Σάτε σε μπέριχα να σινίιατα, πογκάτσατα σε τσούπεσε ζα σέκοι πο παρτσέ, σε κλάβασε πόστνο ιάντεινε. Ντβέ κολάτσι σε κλάβαχα πρέντ ικόνατα ι σέντιχα ταμ ντο 6 Ιανουάρι, ζα ντα γκι ιάντατ τογκάβα ζιβότνιτε. Ναι-στάρατα μπάμπα ζέβασε πο μάλτσε οτ ιαντέινετο, όντεσε ντο βράτατα ι βίκασε τρι πάτι : “ Έλα Μπάντικ ντα βετσέραμε!”. Ίμασε αντέτ ντα βετσέραμε μπάργκο, πρεντί ντα ζαλάιατ κουτσίινατα. Σινίιατα οστάβασε πάλνα τσέλατα  νόικα.

"На кол вода пиехме", последната книга на Благой Шклифов за Егейска Македония  

Posted by IllustrationBeloMore in , , , ,


Кликни тук за сваляне на книгата
Благой Шклифов е български учен, имащ огромен принос към запазването и изучаването на българската култура в Егейска Македония. Езиковедските, диалектологичните и етнографските му трудове представляват едни от най-ценните изследвания по отношение на Беломорието и са задължително четиво за всеки истински интересуващ се от темата.  Той е роден през 1935 година в костурското село Черешница, в семейство на български патриоти, като по време на Гражданската война в Гърция Благой е изведен от гръцката комунистическа съпротива зад граница заедно с другите деца бегълци. Едва през 1969 година се събира с родителите си в София, България, и успоредно с това завършва магистратурата си.

Сред по-известните му трудове са: Местните названия в с. Черешница, Костурско  (1973), Костурският говор (1973), Речник на костурския говор (1977), Долнопреспанският говор (1979), Пастирската лексика в района на Вич планина (Костурско - Леринско) (2000), Български диалектни текстове от Егейска Македония (2003), междувременно участва като консултант във филма „Мера според мера”, интерпретиращ историята на българските революционери от ВМОРО в района на Солунското поле в началото на 20 век. Благой Шклифов загива трагично в Сяр през 2003 година, по време на една от обиколките си в Егейска Македония, но само преди седмица излезе посмъртно неговата книга „На кол вода пиехме”, която разказва трагичната история на македонските българи в Гърция за периода между Балканската и Втората световна война.Можете да си я поръчате от сайта на издателството.

Представяне на книга на Благой Шклифов в Охрид



Всичко за Македония / Όλα για την Μακεδονία  

Posted by IllustrationBeloMore in , , ,

10 000 статии в Българската Уикипедия за Македония - приблизително 10% от цялото и' съдържание и на практика най-сериозното и пълно четиво по Македонския въпрос. Този успех е резултат на няколко години усилен труд, който не ще спре да се развива.

Темата Македония вълнува и днес историци, любители, хора, свързани емоционално и родово с нея. Тя е обсъждана активно и до днес, буди спомени, предизвиква дискусии, мотивира писането на още литература и препрочитането на пожълтелите страници. За всички, които се интересуват от Македония и с благодарност към задълбочения доброволен труд на участниците в проекта.

10.000 άρθρα στην Βουλγαρική Βικιπαίδεια για την Μακεδονία - περίπου 10% του συνόλου και στην πράξη το πιο σοβαρό και πλήρως αναγνώσιμο πάνω στο Μακεδονικό ζήτημα. Αυτή η επιτυχία είναι αποτέλεσμα μεγάλης προσπάθειας μερικών χρόνων, που δεν θα σταματήσει να αναπτύσσεται.

Το ζήτημα της Μακεδονίας συγκινεί και σήμερα ιστορικούς, λάτρεις, ανθρώπους δεμένους συναισθηματικά και λόγω καταγωγής μαζί της. Το θέμα της έχει ενεργά μελετηθεί μέχρι και σήμερα, ξυπνά αναμνήσεις, προκαλεί διαφωνίες, δίνει έναυσμα για συγγραφή περισσότερης λογοτεχνίας και κυρίως του κίτρινου τύπου. Για όλους που ενδιαφέρονται για την Μακεδονία και με ευγνωμοσύνη για την σε βάθος εθελοντική εργασία των συμμετεχόντων στο έργο αυτό :

Βουλγαρικός Εκκλησιαστικό - Σχολικός δήμος Φλώρινας (Λέριν)  

Posted by Kokice in , , , ,


Παρομοίως με τον Βουλγαρικό εκκλησιαστικό - σχολικό δήμο της Έδεσσας, που οργανώθηκε δύσκολα στην Μακεδονία λόγω της αρνητικής επίδρασης του Ελληνικού Πατριαρχείου, έτσι και στην Φλώρινα (Λέριν) ο δήμος είναι καρπός πολλών κόπων και βασάνων των Βούλγαρων της περιοχής. Πρώτα απ όλα όμως είναι απόδειξη της ύπαρξης στην περιοχή οργανωμένου Βουλγαρικού πληθυσμού, έτοιμου να προασπίσει με κάθε τίμημα τα εθνικά του συμφέροντα. Σημαντικό στοιχείο στην ιστορία της πόλης, που δεν πρέπει να αποσιωπάται σήμερα. 


Το νέο Βουλγαρικό σχολείο στην Φλώρινα
(Μεγάλο λευκό κτίριο δεξιά)
Πριν ακόμα από την δημιουργία του δήμου στην Φλώρινα (Λέριν) ο καλόγηρος Γκεράσιμ, Βούλγαρος μοναχός στο Άγιο Όρος, ιδρύει το πρώτο Βουλγαρικό σχολείο στην γενέτειρά του το χωριό Τάρσιε (Τρίβουνο) το 1863. Εμπνευσμένοι από το δικό του παράδειγμα οι κάτοικοι σε Πάτελε (Άγιος Παντελεήμων) και Εξι-σού (Ξινό Νερό), επίσης ανοίγουν τα δικά τους Βουλγαρικά σχολεία. Στην πραγματικότητα το εκπαιδευτικό έργο και η διδασκαλία στην μητρική Βουλγαρική γλώσσα ξεκίνησε νωρίτερα με την δημιουργία των μικρών σχολείων  (κιλίινα) σε εκκλησίες και μοναστήρια, όπου διδάσκουν οι ιερείς εκεί αφιλοκερδώς. Λίγο μετά την αναγνώριση της Βουλγαρικής Εξαρχίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην πόλη της Φλώρινας (Λέριν) ξεκινά και αναταραχή από τους Βούλγαρους της περιοχής για εκκλησιαστική λειτουργία στα Βουλγαρικά στις τοπικές εκκλησίες. Κατά τον εορτασμό της Κυριακής των Βαίων του ιδίου χρόνου ο ιερέας της Φλώρινας Κονσταντίν Γκουλάπτσεφ εκφωνεί πανηγυρική ομιλία στα Βουλγαρικά, κάτι που γίνεται αιτία να επικρατήσει χάος και μαζικοί ξυλοδαρμοί ανάμεσα σε Γραικομάνους και Βούλγαρους. Πάνω από 400 οικογένειες δηλώνονται ως Εξαρχικές, υποστηριζόμενες από τα χωριά Εξι-σού (Ξινό Νερό), Πάτελε (Άγιος Παντελεήμων), Νεβόλιανι (Σκοπιά) και Πεσότσινα (Αμμοχώρι) και λίγο μετά έχουν στην κατοχή τους τις περισσότερες εκκλησίες της περιοχής.


Η εκκλησία "Άγιος Παντελεήμων", στο κέντρο
Σαν απάντηση το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και προσωπικά ο Μητροπολίτης Φλώρινας, Προκόπιος ο Μογλενίτης, επιβάλλουν σχίσμα στους Βούλγαρους, λόγω του οποίου αλλά και σειράς εκφοβισμών από τον Ελληνικό κλήρο και τις Τουρκικές Αρχές, μεγάλο τμήμα της κοινωνίας Φλώρινας επιστρέφει στην αγκαλιά του Πατριαρχείου. Παρά τις συνεχείς πιέσεις, γύρω στις 40 οικογένειες στην Φλώρινα αρχίζουν να εκκλησιάζονται στο σπίτι του Κονσταντίν Γκουλάπτσεφ, ενώ το 1872/1873 ανοίγει το πρώτο Βουλγαρικό σχολείο στην ίδια την πόλη της Φλώρινας (Λέριν). Οι Βούλγαροι της περιοχής αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες δυσκολίες μετά το τέλος του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου το 1878 και την δημιουργία του Βουλγαρικού Βασιλείου, καθώς οι Τούρκοι χάνουν κάθε ίχνος υπομονής σε σχέση με τους Βούλγαρους στην Μακεδονία και δυσκολεύουν με κάθε τρόπο την δράση τους.


Εορταστικά εγκαίνια της νέας Βουλγαρικής
εκκλησίας το 1910. Οι νεαροί είναι απο τον
σύλλογο "Μπίγκλενσκι Ιουνάκ", Βουλγαρικός
αθλητικός σύλλογος.
Κατά το 1882 με κεφάλαια των Βούλγαρων της Φλώρινας άρχισε να χτίζεται καινούργια εκκλησία, προμηθεύονται τα Βουλγαρικά σχολεία με σχολικά βιβλία και πληρώνονται οι μισθοί των δασκάλων, ενώ από το 1895 οι τοπικοί Εξαρχικοί συντηρούν και τον Καθεδρικό Ναό “Άγιος Παντελεήμων” (Πανταλέι), για την ανάπτυξη της Βουλγαρικής εκπαίδευσης στην περιοχή ενδεικτική είναι η παρακάτω στατιστική. Κατά το σχολικό έτος 1886/1887 στην περιοχή Φλώρινας λειτουργούν 13 Βουλγαρικά σχολεία με 797 μαθητές, ενώ την χρονιά 1911/1912 οι μαθητές είναι 2474 μοιρασμένοι σε πάνω από 25 Βουλγαρικά σχολεία στην πόλη της Φλώρινας και στα χωριά Τάρσιε (Τρίβουνο), Σουροβίτσεβο (Αμύνταιο), Σεκούλεβο (Μαρίνα), Σρέμπρενο (Ασπρόγεια), Πάτελε (Άγιος Παντελεήμων), Πρεκοπάνα (Περικοπή), Ποπαντία (δεν υπάρχει σήμερα), Πεσότσινα (Αμμοχώρι), Πέταρσκο (Πέτρες), Νέρεντ (Πολυπόταμο), Λιουμπότινο (Πεδινό), Λέσκοβετς (Λεπτοκαρυές), Λάγκινο (Τριανταφυλλιές), Κουτσκόβενι (Πέρασμα), Ζελένιτσε (Σκλήθρο), Ζιβόινο (Φύρομ), Εξι-σού (Ξινό Νερό), Ντόλνο Κότορι (Υδρούσσα), Γκόρνο Νεβόλιανι (Σκοπιά), Γκόρνο Κότορι (Άνω Υδρούσσα), Γκόρνο Κάλενικ (Άνω Καλλινίκη), Γκορνίτσεβο (Κέλλη), Μπούφ (Ακρίτας), Μπάτς (Φύρομ), Αιτός (Αετός), Ασένοβο, Αρμένσκο (Άλωνα) και Αρμένοβο (Αρμενοχώρι). Στην πόλη της Φλώρινας χτίστηκε μοντέρνο για την εποχή και όμορφο μεγάλο κτίριο όπου στεγάστηκε η Βουλγαρική Βιβλιοθήκη με πάνω από 750 τίτλους βιβλίων σε διάφορες γλώσσες.



Σφραγίδες των Βουλγαρικών δήμων σε Φλώρινα (1874), Αετό και Σκλήθρο

Επίσης περισσότερο αναπτύσσεται και η εκκλησιαστική δράση καθώς σε σύντομο διάστημα κτίστηκαν Βουλγαρικές εκκλησίες στα χωριά Αρμένσκο (Άλωνα), Πέταρσκο (Πέτρες), Σούροβιτς (Αμύνταιο), Μπάνιτσα (Βεύη), Κρουσοράντι (Αχλάδα), Σέτινα (Σκοπός), Ποπόλζανι (Παπαγιάννης), Κάλενικ (Καλλινίκη), Νεβόλιανι (Σκοπιά), το μοναστήρι “Άγιος Λουκάς” δίπλα στο χωριό Νέρεντ (Πολυπόταμο), τα παρεκκλήσια στα χωριά Σρέμπρενο (Ασπρόγεια), Μπάτς (Φύρομ) και Κραπέστινο (Ατραπός). Το 1912 στην περιοχή της Φλώρινας οι Βουλγαρικές εκκλησίες είναι 46 ενώ τα μοναστήρια 4 – των Αιτού (Αετού), Κρουσοράντι (Αχλάδας), Νέρεντ (Πολυπόταμου) και Αρμένσκο (Άλωνα). Το 1912 την Φλώρινα επισκέφθηκε ο Επίσκοπος Νεόφιτ από το Βίντιν, η οποία μετατρέπεται σε “ κορυφή της δόξας του Βουλγαρισμού στην περιοχή μας”, σύμφωνα με τα λόγια του τοπικού Βούλγαρου Β. Τρίφονοφ.


Βουλγαρικός λαογραφικός όμιλος στην Φλώρινα 1910
(Ο Στέφαν Ρόλεφ - στην μέση πίσω)
Όπως έγινε σε όλη την Μακεδονία του Αιγαίου στα ταραγμένα χρόνια 1912/1913 όλες οι περιουσίες, τα πολιτιστικά και θρησκευτικά επιτεύγματα των Βουλγάρων διακόπηκαν σε μια στιγμή από τις νεοεγκατεστημένες Ελληνικές Αρχές. Όλα τα ακίνητα κατασχέθηκαν, οι ηγέτες της Βουλγαρικής κοινότητας εκδιώκονται στην Βουλγαρία ή θανατώνονται αλύπητα. Η τραγική κατάληξη αυτής της περιόδου για τον Βουλγαρισμό έρχεται τον Ιούλιο του 1913, όταν ο τοπικός Βουλγαρικός πληθυσμός υποβάλλεται σε ανήκουστες και απάνθρωπες πράξεις από την μεριά του Ελληνικού στρατού στην πόλη. Το κεφάλι του Βούλγαρου επαναστάτη Βασίλ Τσεκαλάροφ καρφώθηκε σε πάσσαλο, αφού οργανώθηκε “αιματηρή πορεία”, στην οποία αναγκάστηκαν να συμμετέχουν όλοι οι Βούλγαροι. Χάρη μόνο σε έναν Σέρβο Αξιωματικό, ο οποίος έδειξε φιλάνθρωπα αισθήματα και σεβασμό, το κεφάλι τάφηκε σύμφωνα με τα χριστιανικά έθιμα στην εκκλησία του “Αγίου Παντελεήμονα”, ενώ στους κατοίκους επετράπει να γυρίσουν στα σπίτια τους. Ωστόσο ακόμα και στη δεκαετία του 20 του 20 ου αιώνα, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Βουλγαρία ή τις ΗΠΑ ή τον Καναδά.

Όμως τα ανωτέρω αναφερθέντα δεν είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο αναφοράς αλλά το γεγονός ότι παρ όλες τις αντιξοότητες στην διάρκεια χρόνων, το Βουλγαρικό πνεύμα σβήνει αργά σ αυτή την περιοχή και ακόμα και σήμερα μπορείτε να βρείτε εκεί τα ίχνη από το ένδοξο παρελθόν μας. Γιαυτό τον λόγο οι Ελληνικές αρχές συστηματικά προσπαθούν να εξαλείψουν κάθε ανάμνηση, υποστηριζόμενοι σιωπηρά στην δράση του αυτή και από την πολιτική οργάνωση Ουράνιο Τόξο - “Βίνοζίτο”.

Леринска българска църковно-училищна община  

Posted by IllustrationBeloMore in , , , ,

Подобно на Воденската българска църковно-училищна община, която се организира трудно в Македония, заради зловредното влияние на гръцката патриаршия и Леринската община е плод на много усилия и мъки на местните българи. Но преди всичко, тя е доказателство за съществуването на организирано българско население в областта, готово на всяка цена да брани народните си интереси. Важна роля в историята на града, която не бива да се премълчава днес.

Новото българско училище в Лерин
(голямата бяла сграда вдясно)
Още преди създаването на Леринската община Герасим Калугера, български монах в Атон, основава през 1863 година първото българско училище в родното му село Търсие. Вдъхновени от примера му жителите на Зелениче, Пътеле и Екши Су също отварят свои български училища. В действителност учебното дело и преподаването на майчин български език започва по-отрано с отварянето на първите килийни училища към църквите и манастирите, като обучението е вършено от местни свещеници безвъзмездно. Скоро след признаването на Българската екзархия от страна на Османската империя в град Лерин започва и брожението на местните българи за църковно пеене на български в местните църкви. На честването на Цветница същата година леринския свещеник Константин Гулабчев произнася тържественото слово на български, заради което в Лерин настава хаос и масов бой между гъркомани и българи. Над 400 семейства се обявяват за екзархисти, подкрепени са от селата Екши Су, Пътеле, Неволяни и Песочница и скоро след това овладяват повечето църкви в района.

В отговор Цариградската патриаршия и лично Леринския митрополит Прокопиос Мъгленски налагат схизма над българите, като заради това и редицата последвали заплахи от страна на гръцкото духовенство и турските власти голямата част от леринската общност се връщат в лоното на Патриаршията. Въпреки постоянния натиск около 40 семейства в Лерин започват да се черкуват в къщата на Константин Гулабчев, а през 1872/1873 година е отворено е първото българско училище в самия град Лерин. Местните българи срещат особени затруднения след края на Руско-турската война през 1878 година и създаването на Българското княжество, тъй като турците губят и последната капка търпение спрямо българите в Македония и всячески затрудняват дейността им.

Празнично освещаване на новата
българската църква в 1910 година.
 Младежите са от дружеството "Бигленски
юнак", българска спортна организация.

През 1882 година със средства на леринските българи започва строеж на нова църква, снабдяват българските училища с учебни пособия и изплащат заплатите на учителите, а от 1895 година местните екзархисти издържат и катедралата "Свети Панталеймон" (Панталей), За развитието на българското образование в района е показателна следната статистика. През учебната 1886/1887 година в Леринско работят 13 български училища със 797 ученици, а през 1911/1912 година учениците са 2 474 души, разпределени в над 25 български училища в град Лерин и селата Търсие, Суровичево, Секулево, Сребрено, Пътеле, Прекопана, Попадия, Песочница, Петърско, Неред, Люботино, Лесковец, Лагино, Кучковени, Зелениче, Живойно, Екши су, Долно Котори, Горно Неволяни, Горно Котори, Горно Каленик, Горничево, Буф, Бач, Айтос, Хасеново, Арменско и Арменово. В град Лерин е построена и модерна за времето си, красива и голяма сграда, в която се помещава българска библиотека с налични над 750 заглавия на различни езици.

Печати на българската община в Лерин (1874), Айтос и Зелениче

Църковната дейност също е във възход, като в кратки срокове са построени български църкви в селата Екши су, Арменско, Петърско, Сурович, Баница, Крушоради, Сетина, Пополжани, Каленик, Неволяни, манастирът „Св. Лука“ край Неред, параклисите в Сребрено, Бач и Крапещино. В 1912 година в Леринско българсктие църкви са 46, а манастирите четири - Айтоски, Крушорадски, Нередски и Арменски. През 1912 година Лерин е посетен от епископ Неофит Видински, което по думите на местния българин В. Трифонов се превръща във „връх на славата на българщината в нашия край“.

Българското юнашко дружество
в Лерин в 1910 година
(Стефан Ролев - в средата отзад).

Подобно на цяла Егейска Македония по време на смутните години 1912/1913 година цялото имущество, културните и религиозни достижения на българите са прекъснати в един момент от новоустановилите се гръцки власти. Всичките имоти са конфискувани, водачите на българската общност са прогонени в България или са избити безмилостно. Трагичният завършек в този период на българщината идва през юли 1913 година, когато местното българско население бива подложено на нечувано безбожна и нечовешка постъпка от страна на гръцката армия в града. Главата на българския революционер Васил Чекаларов е забита на кол, след което властите организират "кърваво шествие", в което всички българи са принудени да участват.. Благодарение само на един сръбски офицер, запазил човешки чувства и чест, главата е погребана по християнски в църквата "Свети Панталеймон", а на населението е позволено да се прибере по домовете си. За сметка на това пък, през 20-те години на 20 век голямата част от населението е принудено да емигрира в България или в САЩ и Канада.

Но не всичко написано горе е интересното и вдъхновяващото, а това, че въпреки несгодите през годините българския дух бавно гасне в този край и дори днес можете да намерите там следи от славното ни минало. Заради това гръцките власти систематично се опитват да изтрият всеки спомен, подкрепени негласно в тази си дейност и от политическата организация "Виножито".

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...