Η Βαλκανική Συμμαχία – Εκατό χρόνια πριν  

Posted by Kokice in , , , ,


Балканите преди войната
Τα Βαλκάνια πριν τον πόλεμο
Τον Οκτώβριο του 1912 οι Βαλκανικοί Ορθόδοξοι λαοί, για πρώτη και τελευταία φορά, ενώθηκαν εναντίον του κοινού τους εχθρού, κάτι που δεν το είχαν κάνει τον 14 ο αιώνα, όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν σταδιακά ολόκληρη την Βαλκανική χερσόνησο και κατέστρεψαν Βουλγαρία, Σερβία, Βυζάντιο και τα μικρότερα Χριστιανικά Βασίλεια. Η ενοποίηση είναι για την έναρξη του Βαλκανικού Πολέμου, όταν Σερβία, Ελλάδα, Βουλγαρία και Μαυροβούνιο από κοινού επιτίθενται εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σκοπό να διώξουν τον Σουλτάνο από την Ευρώπη. Ο αρχικός ενθουσιασμός μαζί με τις στρατιωτικές δράσεις που διεξήχθησαν και τον ακριβή τους συντονισμό σε τίποτα δεν έδειχναν σε τι συγκρούσεις θα τους οδηγούσε λίγο μετά το τέλος του πετυχημένου πολέμου.

Στις 5 Οκτωβρίου άρχισαν οι πολεμικές συγκρούσεις σε Θράκη, Μακεδονία, σημερινή Αλβανία, Κόσοβο. Οι Ευρωπαίοι εξεπλάγησαν από το γεγονός ότι ο Τουρκικός στρατός, σε μικρό χρονικό διάστημα, ηττάται σε όλα τα μέτωπα, όμως ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι οι Βαλκανικοί λαοί παραμέρισαν τις διαφορές και την μεταξύ τους δυσπιστία και ενώθηκαν εναντίον του κοινού τους εχθρού. Σε σύντομο χρονικό διάστημα αναγεννήθηκαν μεγάλες περιφέρειες, οι οποίες το 2012 θα γιορτάσουν 100 χρόνια από την απελευθέρωσή τους.

Κάθε ένα από αυτά τα κράτη δικαιολογεί τον πόλεμο επειδή αυτός είναι απελευθερωτικός και μοναδικός του σκοπός είναι η προστασία των μακροχρόνια καταπιεσμένων από το τυραννικό καθεστώς του Σουλτάνου αδελφών τους. Όταν τερματίζεται όμως η διαίρεση των εδαφών, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κάθε κράτος προσπάθησε να πάρει το δυνατόν μεγαλύτερο τμήμα και να διαμορφώσει τα εδάφη προς δικό του όφελος. Αυτό δεν αποτελεί μόνο βαλκανικό σύνδρομο, καθώς μόλις ένα χρόνο αργότερα ξεκινά ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίον άρρωστες ηγετικές φιλοδοξίες και λανθασμένες εξ αρχής ιδεολογίες πληρώνονται με την ζωή περισσοτέρων από 20 εκατομμύρια ανθρώπων.


"Съединението прави силата" Национален девиз
на България, както и на Балканския съюз
"Η ένωση κάνει την δύναμη" Εθνικό σύνθημα της
Βουλγαρίας, όπως και της Βαλκανικής Συμμαχίας
Τα κύρια Βουλγαρικά στρατιωτικά τμήματα κατευθύνονται προς την Θράκη, με στρατηγικό σκοπό να αποκόψουν την Κωνσταντινούπολη από το υπόλοιπο Ευρωπαικό τμήμα της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο ένα Βουλγαρικό τμήμα μετά την έναρξη του πολέμου κατεβαίνει προς την κοιλάδα του ποταμού Στρυμόνα και μετά από πολλές μάχες έφτασε μέχρι την Θεσσαλονίκη. Ταυτοχρόνως πολλοί εθελοντικοί σχηματισμοί – παρτιζάνικες τσέτες περνούν τα σύνορα με την Τουρκία και μαζί με τον τοπικό πληθυσμό εκδιώκουν τα Τουρκικά στρατεύματα από πόλεις και χωριά. Τις πρώτες μέρες του Οκτώβρη απελευθερώθηκαν σειρά Μακεδονικές και Θρακικές πόλεις.

Ο Βάντο Γκαόσεφ καταλαμβάνει το χωριό Κρίβα (Γρίβα) στις 9 Οκτωβρίου 1912 αφού κατατροπώνει τον Τουρκικό στρατό, ενώ στις 19 Οκτωβρίου βοηθάει τον Ελληνικό στρατό και συμμετέχει στην απελευθέρωση του Ενιτζέ Βάρνταρ (Γιαννιτσά). Στις 20 Οκτωβρίου από παρτιζάνικες τσέτες καταλαμβάνεται η πόλη Γκουμέντζε (Γουμένισσα) ενώ στις 23 Οκτωβρίου το Κούκους (Κιλκίς), καθώς τα Τουρκικά τμήματα εκδιώκονται από όλη την περιφέρεια. Στις 23 Οκτωβρίου ο Βουλγαρικός στρατός διέρχεται τα στενά του Ρούπελ και ακολούθως απελευθερώνει Σιάρ (Σέρρες), Βαλόβιστα (Σιδηροχώρι), Ξάνθη και Γκιουμούρτζινα (Κομοτηνή), Ντεντεαγκάτς (Αλεξανδρούπολη) και Διδυμότειχο. Στις 27 Οκτωβρίου ο στρατός καταλαμβάνει το χωριό Αιβάτοβο (Λητή) που είναι 12 χιλιόμετρα από την Θεσσαλονίκη, ενώ τις επόμενες μέρες μπαίνουν μαζί με τον Ελληνικό στρατό μέσα στην πόλη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, ακόμα από τον Σεπτέμβριο τα μεγαλύτερα τμήματα από τις περιοχές Καστοριάς και Φλώρινας έχουν απελευθερωθεί. Καταλαμβάνονται διαδοχικά Κλισούρα (Κλεισούρα), Ζαγκορίτσανι (Βασιλειάδα), Φοτίνιτσα (Φωτεινή), Βίσενι (Βυσσινιά), Τσερέσνιτσα (Πολυκέρασσο) και το βουνό Γκορνίτσεφσκα. Στις 29 Σεπτεμβρίου πέφτει και το χωριό Μπούλγαρσκα Μπλάτσα (Οξυά) όπως και τα χωριά Απόσκεπ (Απόσκεπος), Ντάμπενι (Δενδροχώρι), Κόσινετς (Ιεροπηγή) και Γκάβρες (Γάβρος). Αυτές οι τσέτες έτσι γρήγορα νικούν τους Τούρκους επειδή όλες αποτελούνται από κατοίκους των περιοχών αυτών ενώ οι βοεβόδες τους είναι οι ξακουστοί Βούλγαροι επαναστάτες Βασίλ Τσεκαλάροφ, Πάντιλ Σίσκοφ, Ιβάν Ποπόφ, Χρίστο Σιλιάνοφ και πολλοί άλλοι. Οι ενωμένες τσέτες των Πάβελ Χρίστοφ, Μάρκο Ιβανόφ, Χρίστο Τσβέτκοφ, Αλέκσο Ντζόρλεφ και άλλων, βοηθούμενοι από ένοπλη πολιτοφυλακή, μετά από επίμονες μάχες με Τουρκικά στρατεύματα απελευθερώνουν τον Οκτώβριο του 1912 Βοστάρανι (Μελίτη), Ζαμπάρντενι (Λόφοι), Σεκούλεβο (Μαρίνα), Βάρμπενι (Ιτέα) και την πόλη Λέριν (Φλώρινα). Οι τσέτες των Γκριγκόρ Ντζιντζιφίλοφ, Μίτσε Τσέγκανσκι και Γκεόργκι Σκόρνοφ στη σειρά απελευθερώνουν Σμπόρσκο (Πευκωτό), Κροντσέλεβο (Κερασιές), Πότσετ (Μαργαρίτα) και άλλα, ενώ ως 28 Οκτωβρίου καθαρίζουν από Τουρκικά τμήματα την περιοχή της Αλμωπίας.


Битката при Лозенград е
най-важното сражение в
първата фаза на войната.
Η μάχη του Λόζενγκραντ είναι
η πιο σημαντική στην πρώτη
φάση του πολέμου.
Στις 24 Οκτωβρίου ο Ελληνικός στρατός ηττήθηκε κοντά στο χωριό Εξι-σού (Ξινό Νερό) από τους Οθωμανούς, ενώ μετά την αναγκαστική του υποχώρηση οι παρτιζάνικες Βουλγαρικές τσέτες εγκαθίστανται στα χωριά και τα προστατεύουν από τις επιθέσεις των Μπαζιμπουζούκων. Στις 29 Οκτωβρίου το Καιλάρι (Πτολεμαίδα) απελευθερώνεται απο τον Ελληνικό στρατό με βοήθεια από τις τσέτες, ενώ στις 8 Νοεμβρίου αυτοί πιάνουν 600 αιχμαλώτους από τον Τουρκικό στρατό ανάμεσα στα χωριά Ζέλεβο (Αντάρτικο) και Πισοντέρ (Πισοδέρι) της περιοχής Φλώρινας. Στις 13 Νοεμβρίου οι τσέτες μπαίνουν και απελευθερώνουν πανηγυρικά την Καστοριά, όπου τους υποδέχονται οι χαρούμενοι κάτοικοι και ο εφημέριος της Βουλγαρικής Εξαρχίας Πανάρετ. Μετά την τελική ήττα των Οθωμανών στην Δυτική Μακεδονία οι τσέτες αναχωρούν για την Ανατολική Θράκη, όπου οι μάχες με τους Τούρκους συνεχίζονται. Η τραγωδία είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους αφήνουν τις γενέτειρές τους όπου δεν θα ξαναγυρίσουν πίσω ποτέ. Αυτό είναι το τέλος αυτού του πολέμου, αλλά  και η αρχή νέων, εξίσου αιματηρών.

Συγκλονισμένος από την φρίκη του πολέμου, ο Αξιωματικός του Βουλγαρικού στρατού και ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές Ντίμτσο Ντεμπελιάνοφ, γράφει ένα από τα πιο συγκινητικά του ποιήματα, αφιερωμένο στους στρατιώτες που σκοτώθηκαν από τον εχθρικό στρατό :

....” Γελοίο κρίμα, παράλογο κρίμα
στον αχό, φοβερού καιρού!
Όχι μήπως ζωή να αφαιρέσει
αυτός την ζωή του έδωσε ?

Και μήπως κάτω απο την πίεση του εχθρού
ετοίμαζε για μας έλεος ?
Όχι, αυτός πήρε ότι του αναλογεί,
ο νεκρός δεν είναι εθχρός μας !”...

This entry was posted on вторник, октомври 25, 2011 at вторник, октомври 25, 2011 and is filed under , , , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

0 коментара

Публикуване на коментар

Публикуване на коментар

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...