Επέτειος του θανάτου του Λάζαρ Ποπτράικοφ, Μέρος Πρώτο  

Posted by Kokice in , , , , ,


Ο Λάζαρ Ποπτράικοφ (πριν το 1945 γράφονταν Λάζαρ ποπ Τράικοφ) είναι Βούλγαρος επαναστάτης ενεργό μέλος της ΕΜΑΕΟ (Εσωτερική Μακεδόνο – Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση), βοεβόδας της περιοχής Καστοριάς και μετέχων της Εξέγερσης του Ιλίντεν.

Βιογραφία
Πρώιμα Χρόνια

Ο Λάζαρ Ποπτράικοφ γεννήθηκε 10 Απριλίου 1878 στο χωριό Ντάμπενι (Δενδροχώρι) της περιοχής Καστοριάς. Αφού τέλειωσε την βασική του εκπαίδευση στο χωριό του και την προγυμνασιακή εκπαίδευση στην Καστοριά, συνέχισε στο Βουλγαρικό Κλασσικό Γυμνάσιο Μπίτολας (Μοναστηρίου) και στο Βουλγαρικό Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης, όπου γίνεται φίλος με τους Κούζμαν Στέφοφ και Λάζαρ Μόσκοφ. Εκεί έχει δάσκαλο τον Πέρε Τόσεφ, ταυτοχρόνως γίνεται λάτρης της επαναστατικής λογοτεχνίας, ιδιαίτερα αυτής του Χρίστο Μπότεφ. Προς την αποστολή της ΕΜΑΕΟ τον έλκει ο Νταμιάν Γκρούεφ το 1895. Λόγω των μαθητικών ταραχών στο γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης, ο Λάζαρ Ποπτράικοφ αποβάλλεται από το σχολείο και για αρκετό καιρό βρίσκεται για θεραπεία στην Σόφια. Εκεί γράφει επιστολή προς την Βουλγαρική Εξαρχία στην οποία δηλώνει την αντίθεσή του στην αλλαγή του διευθυντή του Γυμνασίου Μιχαίλ Σαράφοφ και κριτικάρει την εργασία κάποιων εκ των δασκάλων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να του επιτραπεί η επιστροφή του στο Γυμνάσιο και να συνεχίσει έτσι την εκπαίδευσή του. 
Παρότι τελειώνει το Γυμνάσιο το 1898, ο Λάζαρ Ποπτράικοφ από το 1896 περιφέρεται στην περιοχή της Καστοριάς βοηθώντας το έργο της ΕΜΑΕΟ. Στην συνέχεια επιστρέφει και πάλι στην Ντάμπενι (Δενδροχώρι) και γίνεται δάσκαλος στο σχολείο του χωριού. Με την βοήθεια του Κούζμαν Στέφοφ και των δασκάλων της Καστοριάς Πάβελ Χρίστοφ και Μιχαίλ Νικόλοφ αναπτύσσουν σημαντικά την οργάνωση στην περιοχή αυτή με την συμμετοχή όλο και περισσότερων ανθρώπων στα κομιτάτα και προμηθεύουν την οργάνωση με χρήματα και όπλα. Μετά την δολοφονία δύο Τούρκων κοντά στο χωριό Ζαγκορίτσανι (Βασιλειάδα) ο Λάζαρ Ποπτράικοφ συλλαμβάνεται το φθινόπωρο του 1899, καταδικάζεται στην Καστοριά σε φυλάκιση 2 ετών και εξορίζεται στην Κορυτσά από όπου επιστρέφει τέλος Φθινοπώρου το 1901.

Το εξώφυλλο του “ Λόκβατα και Βίνιαρι “
Ο Ποπτράικοφ περιφέρεται την περιοχή της Καστοριάς με τους Γκότσε Ντέλτσεφ, Πάντο Κλιάσεφ, Βασίλ Τσεκαλάροφ και Μάρκο Λέρινσκι ως την αρχή του 1902. Αμέσως μετά μεταβαίνει για θεραπεία στην Βουλγαρία όπου μαζί με τον βοεβόδα Τομά Νταβίντοφ προσελκείουν στην αποστολή της εξέγερσης τον Υπολοχαγό Γκεόργκι Παπάντσεφ από την πόλη Σλίβεν και τον Νικόλα Αντρέεφ (Αλάι - Μπέη) από το χωριό Μόκρενι (Βαρικό). Με την επιστροφή του στο Βέλες συλλαμβάνεται ξανά και φυλακίζεται στην Κορυτσά (ή στα Σκόπια). Απελευθερώνεται λόγω της γενικής αμνηστίας που δόθηκε τον Μάρτιο του 1903. Στο συνέδριο του Σμίλεβο ο Λάζαρ Ποπτράικοφ εκλέγεται μέλος της ηγεσίας του Βουνού (Δάσους) στην Καστοριά και αναπληρωτής του Γενικού Επιτελείου της εξέγερσης. Επίσης ο Λάζαρ Ποπτράικοφ μαζί με τους Γκέοργκι Ποπχρίστοφ και Πέταρ Άτσεφ εκλέγεται ως αναπληρωματικό μέλος του Γενικού Επιτελείου, το οποίο αποτελούν οι Ντάμε Γκρούεφ, Αναστάς Λοζάντσεφ και Μπορίς Σαράφοφ. Στις 31 Μαίου 1903 1000 στρατιώτες του Τουρκικού στρατού περικύκλωσαν το χωριό Ντάμπενι, η τσέτα του Λάζαρ Ποπτράικοφ παίρνει θέση στην κορυφή Βίνιαρι στο βουνό της Ντάμπενι, σε βοήθεια των μαχόμενων προστρέχει η τσέτα του Ντίτσο Αντόνοφ, η οποία παίρνει θέση στην κορυφή Λόκφατα και χτυπά τους Τούρκους στα νώτα τους. Η μάχη διαρκεί πολύ καθώς σε βοήθεια των μαχόμενων προσέρχονται και οι τσέτες των Βασίλ Τσεκαλάροφ, Πάντο Κλιάσεφ και Μίτρε Βλάχα. Ο Λάζαρ Ποπτράικοφ εξυμνεί την μάχη στο ποίημα “ Λόκβατα και Βίνιαρι “ γραμμένο σε λογοτεχνική Βουλγαρική γλώσσα με λίγες προσμίξεις της Καστοριανής διαλέκτου. Περίπου δέκα μέρες μετά την μάχη, σύμφωνα με ιδέα του Λάζαρ Ποπτράικοφ , εκδίδονται βραβεία “ Ανδρείας “ και “ Αριστεύειν “ τα οποία απονέμονται στους πιο γενναίους στην μάχη πολεμιστές. 


Μέρος πρώτο (θα υπάρχει συνέχεια)
Βιβλιογραφία


  • Борис Николов, Владимир Овчаров, „Спомени на Владимир Карамфилов за просветното дело и революционните борби в гр. Прилеп“, ИК "Звезди", 2005
  • Конески Блаже, Коментар кон преводот на поемата на Лазар Поп Трајков - предговор към издание на македонски книжовен език: Поп Трајков Л., Локвата и Вињари, Библиоетека "Современост", Кн. 49, Скопје, 1979
  • Спомени на Анастас Лозанчев (български)
  • Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001
  • Друговац М., Историја на македонската книжевност: ХХ век, "Мисла", Скопје, 1990
  • Николов Тома, Спомени от моето минало, глава 10-та, Изд. на Отеч. фронт, София, 1989 (български)
  • Петров, Тодор, „Македония в българската фалеристика“, Военно Издателство, София 2004
 

This entry was posted on вторник, октомври 11, 2011 at вторник, октомври 11, 2011 and is filed under , , , , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

0 коментара

Публикуване на коментар

Публикуване на коментар

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...