Ο βοεβόδας Ίτσκο Ντιμιτρόφ  

Posted by Kokice in , , , , , ,



Ίτσκο Ντιμιτρόφ ή λεοντάρι του Πάικου, το όνομά του είναι Χρίστο  Ντιμιτρόφ Γκιούπτσεφ, είναι ο πιο γνωστός βοεβόδας στο βουνό Πάικο μετά τους Αποστόλ Πετκόφ και Ιβάντσο Καρασουλίσκι.



Γεννημένος το 1880 στο χωριό Μπαρόβιτσα (Καστανερή) ο Ίτσκο γίνεται μέλος της τσέτας τους από το 1896, σε ηλικία μόλις 16 ετών. Στα χρόνια αυτά είχε περάσει ήδη την βασική εκπαίδευση στο χωριό που γεννήθηκε και μετά την προγυμνασιακή του εκπαίδευση στο Βουλγαρικό σχολείο της Γουμένισσας. Κατά το 1905 γίνεται ο ίδιος βοεβόδας μεταξύ του Πάικου και της λίμνης των Γιαννιτσών και συμμετέχει ενεργά σε μάχες με Τούρκικο στρατό και Έλληνες αντάρτες μέχρι την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908. Κατά το 1910 μαζί με τους Αποστόλ Πετκόφ και Βάντο Γκαόσεφ, από το χωριό Λέσκοβο (Τρία Έλατα) της περιοχής Αλμωπίας, αποκαθιστούν τις τσέτες τους και βγαίνουν στο βουνό. Μετά τον τραγικό θάνατο του Αποστόλ Πετκόφ το 1911, ο Ίτσκο Ντιμιτρόφ ανέλαβε την ηγεσία της επαναστατικής περιοχής Θεσσαλονίκης και ως την έναρξη του Βαλκανικού Πολέμου δρα στην περιοχή της γενέτειράς του προστατεύοντας τον τοπικό πληθυσμό.


Κατά το 1912 η τσέτα του Χρίστο Ντιμιτρόφ συγκρούεται με την αντάρτικη ομάδα του Γραικομάνου Λάζαρ Ντοιάμοφ (Λάζαρος Δογιάμας), ο οποίος στην τελευταία μάχη σκοτώθηκε. Τον Οκτώβριο του ιδίου χρόνου ξέσπασε ο πόλεμος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ ο Ίτσκο Ντιμιτρόφ παίρνει τον βαθμό του Αξιωματικού του Βουλγαρικού στρατού και η τσέτα του μεγαλώνει με κατοίκους από τα χωριά Κρίβα (Γρίβα), Κορνισόρ (Κρώμνη), Λιβάντα (Λιβάδια), Παλιούρτσι (Φύρομ), Μάτσκοβο (Εύζωνοι), Κονίκοβο (Δυτικό), Όσιν (Αρχάγγελος), Κουφάλοβο (Κουφάλια), Μποίμιτσα (Αξιούπολη), Πιλορίκ (Πενταπλάτανος) και από τις πόλεις Γκιουμέντζε (Γουμένισσα) και Ενιτζέ Βάρνταρ - Πάζαρ (Γιαννιτσά). Η τσέτα του ενώνεται με τις διμοιρίες του Βούλγαρου Συνταγματάρχη Γκεόργκι Τοντορόφ από την πόλη Σλίβεν και του Μιχαίλ Ράντεφ – Στράντζατα από την πόλη Εσκί Ντζουμαιά (σήμερα Ταργκόβιστε, Βουλγαρία) και μαζί απελευθερώνουν την Γουμένισσα και τα γύρω χωριά. Για τις υπηρεσίες του ο Ίτσκο Ντιμιτρόφ τιμήθηκε με το μετάλλιο “ Ανδρείας “, όμως μετά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο αναγκάστηκε να αποσυρθεί στην Βουλγαρία. 



Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δρα με την τσέτα του ως αναγνωριστική διμοιρία στην περιοχή της γενέτειράς του, ενώ κατά το 1919 συμμετέχει στην αποκατάσταση της ΕΜΕΟ (ΒΜΡΟ). Το 1920 μπαίνει στα περίχωρα της πόλης Γεύγελη που κατέχονταν από τους Σέρβους. Στις 14 Σεπτεμβρίου διεξάγει μεγάλη μάχη κοντά στον ποταμό Βάρνταρ (Αξιός) στην οποία πληγώθηκε και για να μην πέσει σε ομηρία αυτοκτονεί. Έτσι πεθαίνουν οι ήρωες !

Ο τόπος του μαρτυρίου του έμεινε έρημος ως το 1941, όταν τμήματα της Μακεδονίας παραδόθηκαν στην Βουλγαρία και ο αδελφός του βοεβόδα Γκεόργκι Ντιμιτρόφ τοποθετεί μνημείο στον τάφο του οργανώνοντας τελετή και μνημόσυνο στον χώρο αυτό. Μέχρι και σήμερα πατριώτες Βούλγαροι από την Φύρομ και την Βουλγαρία στην επέτειο του θανάτου του επισκέπτονται τον τάφο.

Μία από τις ενδιαφέρουσες ιστορίες για τον Ίτσκο Ντιμιτρόφ έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό Ιλιουστράτσια Ιλίντεν, τεύχος 8 από το 1930 :


"Πήρε κοντά του τον Γέρο Βάντο (Βάντο Γκαόσεφ από το Λέσκοβο) με τα παλικάρια του και έχοντας καλύψει τα νώτα του ο Ίτσκο καταπιάστηκε με την οργάνωση της περιοχής Γκουμεντζάνσκο - Ενιντζεβάρνταρσκο (Γουμένισσας – Γιαννιτσών). Ξεκινώντας από την γενέτειρά του Μπαρόβιτσα (Καστανερή) όπου οι Σαντανίστι είχαν μεγάλη δύναμη και δεν του επέτρεπαν να μπει στο χωριό. Γιαυτό τον λόγο περιφέρεται στο δάσος με καστανιές της περιοχής Κρίβας (Γρίβα) και παρακολουθεί τις κινήσεις των αποστατών. Εδώ αυτός μαθαίνει οτι ο Λάζο Ντοιάμοφ – βοεβόδας ανταρτών, ασχολείται με ληστείες και ότι γύρω από το χωριό Τουσίλοβο (Στάθης) οργανώνει την απαγωγή του Ντιμίταρ Γκότσεφ, υιό πολύ πλουσίου της Γουμένισσας. Τον έπιασε και ζήτησε από τον πατέρα του 700 λίρες λύτρα. Ο Ίτσκο από την μεριά του πληροφορεί τον πατέρα του απαχθέντος να μην δώσει καθόλου λύτρα και οτι αυτός προσωπικά θα ασχοληθεί με τον ληστή Λάζο, χωρίς να του επιτρέψει να σκοτώσει τον απαχθέντα νεαρό. Με πονηριά φέρνει τον Λάζο κοντά του στο δάσος με τις καστανιές και επί 2 μέρες συνέχεια τον συμβουλεύει να σταματήσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους αντάρτες καθώς και την δράση του ως ληστή. Και να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον λαό. Στις συμβουλές ο Λάζο κυνικά απαντάει : “ 29 μέρες θα δουλεύω για τον εαυτό μου και μόνο μία ημέρα για τον λαό “. Ο Ίτσκο πείθεται οτι μπροστά του στέκεται ένας χυδαίος ληστής και τον παραδίδει στο μέλος της τσέτας του Ιβάν Καζάκα να τον εκτελέσει. Ο απαχθής νεαρός ελευθερώνεται χωρίς να πληρωθούν λύτρα. Όταν μετά από μερικούς μήνες η Γουμένισσα καταλαμβάνεται από Βουλγαρικά στρατεύματα και ο νεαρός παντρεύονταν, στον γάμο του κουμπάρος ήταν ο Ίτσκο Ντιμιτρόφ."

This entry was posted on четвъртък, октомври 06, 2011 at четвъртък, октомври 06, 2011 and is filed under , , , , , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

0 коментара

Публикуване на коментар

Публикуване на коментар

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...