Αποστόλ Πέτκοφ Τερζίεφ - Αποστόλ βοεβόδας (3)  

Posted by IllustrationBeloMore in , , , , , , ,

Στις 2 Αυγούστου κλείνουν 100 χρόνια από τον θάνατο του θρυλικού βοεβόδα Αποστόλ Πέτκοφ Τερζίεφ, ονομαζόμενος σαν αναγνώριση από το λαό με το προσωνύμιο Ήλιος του Ενιτζεβάρνταρ, σαν ευχαριστία για την ζωή του, που αφιέρωσε στον αγώνα για την προστασία των κατοίκων από τον τρόμο των Τούρκων. Οι απόγονοι αυτών των κατοίκων διατηρούν την ανάμνηση γι αυτόν μέχρι και σήμερα. Υποκλινόμαστε!





Ο Βούλγαρος επαναστάτης
Αποστόλ Πέτκοφ
Ο αγώνας εναντίον των Ελλήνων Ανταρτών


Μετά την εξέγερση ο Αποστόλ φεύγει για την ελεύθερη Βουλγαρία, αλλά ακόμα από τον Φεβρουάριο του έτους 1904 επιστρέφει στην Μακεδονία και αναπτύσσει και πάλι τον επαναστατικό αγώνα καθώς τώρα εκτός εναντίον των μπέηδων, των εκμεταλλευτών, των προδοτών, των σπιούνων μάχεται και σε νέο μέτωπο εναντίον της Ελληνικής ένοπλης προπαγάνδας στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών. Ο Αποστόλ δοκιμάζει να ανυψώσει το πεσμένο, από την συντριβή της εξέγερσης, ηθικό του Βουλγαρικού πληθυσμού και να ειρηνεύσει τους Γραικομάνους και τους Έλληνες που σήκωσαν κεφάλι. Στους δρόμους των Γιαννιτσών άρχισαν να εμφανίζονται κρεμάλες στις οποίες ο βοεβόδας τιμωρεί τους προδότες.

Την 1 Μαρτίου του έτους 1905 οι τσέτες του Αποστόλ Πέτκοφ και Σάβα Μιχαίλοφ περικυκλώθηκαν στο χωριό της Γεύγελης Σμόλι (Μικρό Δάσος) από Τούρκικο στρατό και Μπαζιμπουζούκους. Μετά από 5 ώρες αιματηρές συμπλοκές χάνονται 40 μέλη από τις τσέτες, καθώς ο βοεβόδας Σάβα Μιχαίλοφ αυτοκτονεί. Σώζεται μόνο ο πληγωμένος στην πτέρνα Αποστόλ βοεβόδας με ένα μέλος από την δική του τσέτα. Η Τουρκική κυβέρνηση βραβεύει όλους όσους συμμετείχαν στην συμπλοκή με μετάλλια, προαγωγή και χρήματα. Όμως ο Αποστόλ γρήγορα αναδημιουργεί την τσέτα του και ακόμα από την άνοιξη του ιδίου έτους δίνει μεγάλη “θαλάσσια “ συμπλοκή με Τούρκικο στρατό και Έλληνες αντάρτες στην λίμνη των Γιαννιτσών.


Η τσέτα του Αποστόλ Πέτκοφ. Καθισμένος
αριστερά του Αποστόλ, είναι ο Βάντο Γκαόσεφ
.
Κατά το καλοκαίρι του έτους 1906 ο Αποστόλ βοεβόδας μάχεται με την τσέτα του αντάρτη καπετάνιου Κώστα Ακρίτα (Λοχαγός και αργότερα Στρατηγός του Ελληνικού στρατού Κωνσταντίνος Μαζαράκης) και αποτεφρώνει το Ελληνικό χωριό Νησί. Τον ίδιο χρόνο οι τσέτες της οργάνωσης κάτω από την καθοδήγηση του Αποστόλ βοεβόδα δίνουν πολυάριθμες μάχες με τους αντάρτες κάτω από την καθοδήγηση των καπετάνιων Ακρίτα, Άγρα (λοχαγός Τέλλος Αγαπηνός), Νικηφόρου (ο μετέπειτα Ναύαρχος Ιωάννης Δεμέστιχας) και άλλων. Σε μία από αυτές τις μάχες ο καπετάν Άγρας πιάστηκε και κρεμάστηκε στην άκρη του χωριού Βλάδοβο (Άγρας). Μετά την αποτυχία τους να εξοντώσουν τον Αποστόλ βοεβόδα με χρηματισμούς οι Τουρκικές αρχές δοκιμάζουν να τον αναγκάσουν να σταματήσει την ένοπλη εξέγερση, ενώ ο πρόξενος στην Θεσσαλονίκη Λάμπρος Κορομηλάς δοκιμάζει να τον τραβήξει προς την Ελληνική πλευρά.


Ο βοεβόδας Ίτσκο Ντιμιτρόφ
και ο Αποστόλ Πέτκοφ.
Ο σημαντικός ρόλος του Αποστόλ βοεβόδα στην αντίσταση ενάντια στην πίεση των ανταρτών αναγνωρίζεται ακόμα και από τους Έλληνες αντιπάλους του. Στην 20 ετή διάρκεια η Ελληνίδα συγγραφέας Πηνελόπη Δέλτα γράφει στο δίτομο μυθιστόρημα της “Τα Μυστικά του Βάλτου”, το οποίο περιγράφει τον αγώνα των Ελλήνων ανταρτών εναντίον του κοινού με τους Τούρκους εχθρούς τους, τους Βούλγαρους και το οποίο σύμφωνα με τον Χρίστο Σιλιάνοφ είναι κάτι σαν “Ευαγγέλιο της Βουλγαροαπέχθειας”:

"Ο Αποστόλ Πέτκοφ ήταν ο τρομερότερος αρχικομιτατζής, ο πανταχού παρών, ο ανακατωμένος σε όλες τις δολοφονίες. Μα κανένας δεν μπορούσε να τον πιάσει, ούτε καν να τον συναντήσει. Ήταν σαν αόρατος δαίμονας, που τον ένοιωθες παντού και δεν τον έβλεπες πουθενά. Είχε καταντήσει σχεδόν μυθικό πρόσωπο, που σκορπούσε τον τρόμο ολόγυρά του."
Κατά το έτος 1906 ο Αμερικανός δημοσιογράφος Άλμπερτ Σόνικσεν μαζί με τον Εδεσσαίο βοεβόδα Λουκά Ιβανόφ επισκέπτεται τον Αποστόλ βοεβόδα στην λίμνη των Γιαννιτσών και αφήνει μια γλαφυρή περιγραφή για την ζωή του κομιτατζή στο βιβλίο του “Η εξομολόγηση ενός μέλους τσέτας της Μακεδονίας”:
"Ο πρώτος που πήδηξε στην όχθη, ήταν ελαφρύς, μελαχροινός άνθρωπος, μεσήλικας, με άσπρο Αλβανικό στενό τεντωμένο παντελόνι, με πουκάμισο με φαρδιά μανίκια, οπλισμένος, όχι μόνο με μάνλιχερ και πιστόλι, αλλά και με κάμα με ασημένια λαβή, κρεμασμένη στη φυσιογγιοθήκη του. Και να μη τον γνώριζα θα έβρισκα ποιος είναι, επειδή τα πορτρέτα του κρέμονταν σε όλες τις ταβέρνες της Βουλγαρίας, ακριβώς με αυτά τα κομιτατζίδικα ρούχα. [...] Ο Αποστόλ ήταν ο Ρομπέν των Δασών της Μακεδονίας. Δεκατρία χρόνια ήταν ένοπλος. Πριν ακόμη ο Νταμιάν Γκρούεφ οργανώσει το κεντρικό κομιτάτο, ο Αποστόλ είχε διασχίσει τα βουνά. Ήταν από εκείνους τους φανταστικούς ήρωες που εμφανίζονται ανάμεσα στους καταπιεσμένους λαούς, σε όλες τις ημιβάρβαρες περιόδους της ιστορίας, των οποίων οι πράξεις τραγουδιούνται από τους λαούς. Αυτοί είναι κατά μοναδικό τρόπο εμψυχωμένοι από την έφεση για θάνατο και καταστροφές, πρώτο ένστικτο των πρωτόγονων, αμόρφωτων ανθρώπων. Όταν δημιουργήθηκε η επαναστατική οργάνωση με πρόγραμμα για κοινή δράση, ο Αποστόλ Πέτκοφ, αντίθετα από πολλούς συντρόφους του από άλλες περιοχές της επικράτειας, πρόσφερε τις υπηρεσίες του παρά τους περιορισμούς τους οποίους έπρεπε να δεχτεί, λόγω των αρχών αυτής της οργάνωσης, δηλαδή, να παραιτηθεί από τις λεηλασίες και να υπακούει στις διαταγές των αδύναμων καθοδηγητών της πόλης."




Η φήμη του Αποστόλ Πέτκοφ φτάνει ως την Κωνσταντινούπολη όπου κυκλοφορούν, εντελώς διαφορετικές απίθανες φήμες για τον φοβερό καταστροφέα του Οθωμανικού κράτους. Στα μάτια του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β, ο Αποστόλ Πέτκοφ αρχίζει να προσωποποιεί όλη την επαναστατική οργάνωση. Γι' αυτόν τον λόγο, στέλνει συγγενικό του πρόσωπο να συζητήσει με τον βοεβόδα και ο οποίος του προσφέρει 20.000 λίρες για να σταματήσει τον αγώνα.

Τον Νοέμβριο του 1907 γίνεται συμπλοκή μεταξύ ομάδων του Αποστόλ Πέτκοφ και του Λάζου Δογιάμα από την Καστανερή (Μπαρόβιτσα) έξω και στη συνέχεια μέσα στο χωριό Γρίβα, κατά την οποία τραυματίστηκε στην ωμοπλάτη ο αδερφός του Λάζου, Μήτρος Δογιάμας. Κατά το έτος 1907, η πίεση των Ελλήνων ανταρτών και του οθωμανικού στρατού στη λίμνη των Γιαννιτσών γίνεται αφόρητη και ο Αποστόλ αναγκάζεται να την εγκαταλείψει.

Περίοδος της Χουριέτ

Μετά την επανάσταση των Νεότουρκων τον Ιούλιο του 1908 ο Αποστόλ βοεβόδας φτάνει με παιτόνι στα Γιαννιτσά όπου τον υποδέχονται επίσημα στην πόλη. Γίνεται νόμιμος και εγκαθίσταται στα Γιαννιτσά, όπου γίνεται αρχηγός της ένωσης των Βουλγαρικών συνταγματικών συλλόγων. Μεταξύ 21-25 Ιουλίου 1908 συναντάται με τον Ενμπέρ Μπέη στην Θεσσαλονίκη και συκοφαντεί τον Καιμακάμη των Γιαννιτσών, ο οποίος σύμφωνα με την γνώμη του ευνοεί τις αντάρτικες ομάδες, για τον λόγο αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα αρνείται να αφοπλίσει την τσέτα του. Κατά το έτος 1910, ο βοεβόδας γίνεται μέλος της κεντρικής επιτροπής της νεοϊδρυθείσας Βουλγαρικής Εθνικής Μακεδόνο-Αδριανουπολίτικης Επαναστατικής Οργάνωσης, μπαίνει ξανά με τσέτα στη Μακεδονία, μαζί με τους βοεβόδες Ίτσκο Ντιμιτρόφ, Χρίστο Τσερνοπέεφ και Βάντο Γκαόσεφ και ανανεώνει την παράνομη επαναστατική του δράση.


Τα πτώματα των Αποστόλ Πέτκοφ,
Κασάπτσετο και Πούφκα.
Στις 2 Αυγούστου 1911, ο Αποστόλ Πέτκοφ μαζί με τους βοεβόδες Γκεόργκι Μουτσιτάνοφ Κασάπσετο και Βασίλ Πούφκα δηλητηριάζονται από το πρώην μέλος και γραμματέα της τσέτας του Αποστόλ, Θεόδωρο Τσιφτέ στο σπίτι του και πεθαίνουν, στο χωριό των Γιαννιτσών Κρουσιάρι (Αμπελειές).

Μετά τον θάνατο του Αποστόλ Πέτκοφ, επικεφαλής της επαναστατικής περιφέρειας Θεσσαλονίκης γίνεται ο Ίτσκο Ντιμιτρόφ.

Μέρος τρίτο



This entry was posted on вторник, август 09, 2011 at вторник, август 09, 2011 and is filed under , , , , , , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

0 коментара

Публикуване на коментар

Публикуване на коментар

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...